ทำการช่วยหายใจและนวดหัวใจไปสองรอบติดต่อกัน
ตอนนี้ ริมตลิ่งก็มีคนเดินผ่านไปมาที่มีน้ำใจมุงดูอยู่ไม่น้อย ต่างคนต่างชูโทรศัพท์บันทึกภาพเหตุการณ์ช่วยชีวิตที่ลุ้นระทึกนี้ไว้
เฉินกวนพลางช่วยชีวิต พลางให้คนที่ถ่ายคลิปเก็บภาพใบหน้าของเขาได้สะดวก
"แค่ก......แค่ก ๆ!"
ในที่สุด ตอนที่เฉินกวนเตรียมจะนวดหัวใจรอบที่สาม ร่างบอบบางของหญิงสาวก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไออย่างหนักหน่วง พ่นน้ำขุ่น ๆ ในแม่น้ำออกมาหลายคำ
ริมฝีปากที่เขียวคล้ำ เริ่มกลับมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้วในที่สุด
เธอลืมตาขึ้นอย่างเลือนราง
แต่เห็นได้ชัดว่าสายตายังคงไร้จุดโฟกัสอยู่บ้าง
ยังไงก็ตาม คนฟื้นแล้ว เฉินกวนก็ถอนหายใจโล่งอกเสียที
"โทร 120 หรือยังครับ?"
เขาเงยหน้าขึ้นมองผู้คนพลางถาม ใบหน้าเต็ม ๆ ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้ากล้องโทรศัพท์ที่คนมุงดูยกถ่ายอยู่พอดี
ไม่ใช่แค่นั้น กล้องวงจรปิดเทศบาลความคมชัดสูงที่หัวสะพานไม่ไกล ก็น่าจะจับภาพเขาได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง
"โทรแล้ว โทรไปแล้ว"
ในฝูงชนมีเสียงคุณป้าดังออกมา
ถึงพวกเธอจะไม่กล้ากระโดดลงแม่น้ำไปช่วย แต่เรื่องอย่างช่วยเรียกรถพยาบาล พวกเธอก็ยังกระตือรือร้นอยู่
ไม่กี่นาทีให้หลัง
ในที่สุดเสียงรถพยาบาลก็ดังขึ้นใกล้ ๆ พอบุคลากรทางการแพทย์มาถึง ทุกคนถึงได้พบว่า ไม่รู้ว่าเฉินกวนหายไปตอนไหนเสียแล้ว
"หนุ่มที่ช่วยคนเมื่อกี้ล่ะ?"
"เหมือนเขาไปแล้วนะ"
"ทำดีจริง ๆ ไม่ทิ้งชื่อเลยนะ คนดี ๆ ก็ยังมีเยอะอยู่นะ"
......
ตอนนี้เฉินกวนกลับมาบนรถแล้ว ถอดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มออก ขับรถออกไปทั้งอย่างนั้น