หนานจิ่งทิงในฐานะหัวหน้าหน่วยสืบสวน มีประสบการณ์ไขคดีมานานหลายปี พูดได้ว่าไม่ว่าจะเจอที่เกิดเหตุแบบไหน เขาก็ทำสีหน้าไม่เปลี่ยน วางตัวได้อย่างสุขุม
ทว่า จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงนี้ดังมาจากข้างหลัง
เสียงที่ห่างเหินจนแทบจะแปลกหู ทว่ากลับเหมือนเคยฝังอยู่ในความทรงจำ ทำให้ขนลุกซู่ไปทั่วร่างในบัดดล
เขายืนนิ่งแข็งอยู่ตรงนั้น ไม่หันกลับไป
ครู่ใหญ่ สมองที่ชะงักงันก็นึกขึ้นได้ถึงคำถามที่เจ้าเด็กน้อยถามก่อนตบไหล่เขา
[อยากเจอคุณยายไหม]
คุณยายของเธอ
นั่นก็คือแม่ของน้องเล็ก แล้วก็เช่นกัน……
แม่ของเขา
ฝูวั่นจือยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ หลังจากหลุดพ้นจากแหวนหยกนั้น ทุกคืนเธอจะแวะเวียนไปดูเด็ก ๆ ทุกคน
ดูท่าทางตอนนอนหลับของพวกเขา ให้แน่ใจว่าพวกเขาสบายดี
แน่นอน จุดหมายแรกคือมาดูหลานสาวตัวน้อยของเธอ พูดคุยกับเธออะไรแบบนั้น
เห็นหนานจิ่งทิงยืนอยู่หน้าประตู ฝูวั่นจือก็ไม่ได้คิดอะไร พูดพลางลอยมาทางนี้อย่างรวดเร็ว อยากเข้ามาดูใกล้ ๆ ว่าเจ้าเด็กคนนี้มาทำอะไร
แล้วก็เห็นยันต์เห็นสิ่งลี้ลับแผ่นคุ้นตาที่แปะอยู่ตรงหน้าอกของหนานจิ่งทิง
จากนั้นสายตาก็เลื่อนขึ้น ฝูวั่นจือก็สบเข้ากับแววตาของหนานจิ่งทิงที่สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด
ใจเธอเต้นกระตุกวาบ
ฝูวั่นจือลอยถอยห่างออกไปหลายก้าวโดยสัญชาตญาณ
หนานจิ่งทิงเห็นดังนั้นก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจอย่างไม่รู้สาเหตุ กลั้นไม่อยู่เอ่ยปากเรียกเธอ
“แม่!”
หัวใจของฝูวั่นจือสั่นสะท้าน ไม่ถอยห่างอีก พลางตอบรับเขาโดยสัญชาตญาณ