“ซุ่ยซุ่ย!”
พร้อมเสียงของกัวเสี่ยวซือที่ชัดเจนว่าตะกุกตะกัก ก็ดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกอีกเสียงหนึ่งที่แหลมสูงกว่า
หูเฟยเฟยถือชานมสองแก้วกลับมา มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อสายตา
เธอรู้ว่าซุ่ยซุ่ยแรงมาก แต่แรงของอาซุ่ยไม่เคยใช้ใส่พวกเขาสักครั้ง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแบบตอนนี้ ที่เธอบีบคอเสี่ยวซือข้ามอากาศด้วยมือเดียว ท่าทางเผยๆ ว่าจะยกคนลอยขึ้นจากพื้น
ไม่ทันจะได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น หูเฟยเฟยเห็นแต่สีหน้าทรมานของเสี่ยวซือ ก็ทิ้งชานมทันทีแล้ววิ่งเข้าไปหาอาซุ่ยอย่างรวดเร็ว
“ซุ่ยซุ่ย ทำอะไรน่ะ! นี่มันเสี่ยวซือนะ!”
หูเฟยเฟยพูดไปพลางทำท่าจะเข้าไปดึงแขนอาซุ่ย แต่มือยังไม่ทันโดนตัวคน ก็เห็นสาวน้อยตรงหน้าขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ แล้วสะบัดมือออก
ร่างของหูเฟยเฟยถูกแรงมหาศาลกระแทกกระเด็นถอยหลังไปในพริบตา
กัวเสี่ยวซือที่ถูกบีบคอแน่นรูม่านตาหดลง ไม่ทันจะสนใจตัวเอง ก็ยกฝ่ามือขึ้น เส้นเลือดนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกจากอุ้งมือ รับตัวหูเฟยเฟยไว้ได้อย่างฉิวเฉียดก่อนที่เธอจะชนกับอาคาร
หูเฟยเฟยลอยอยู่ท่ามกลางเส้นเลือดสีขาวที่โอบล้อม ยังตกใจสั่นไม่หาย มองอาซุ่ยกับกัวเสี่ยวซือไม่ไกลนัก
เธอไม่ได้โง่ ตอนนี้จะยังแยกไม่ออกได้ยังไงว่าสาวน้อยตรงหน้าไม่ใช่ซุ่ยซุ่ยคนที่เธอคุ้นเคยแล้ว
เห็นกัวเสี่ยวซือที่ถูกบีบคอจนลอยขึ้นกลางอากาศ ผิวหน้าเริ่มมีเส้นเลือดสีขาวแบบศพปรากฏขึ้น หูเฟยเฟยสีหน้าเปลี่ยน รีบหยิบแผ่นยันต์ออกมาชี้ไปทางอาซุ่ย
“แกเป็นใคร?! ทำไมมาแอบอ้างเป็นซุ่ยซุ่ย?! ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะลงมือจริงแล้ว!”