อาซุ่ยน้อยมีความคิดหนึ่งมาตลอด
ข้างนอกมีบริษัทขนส่งตั้งมากมาย ทำไมถึงไม่มีบริการขนส่งที่เป็นของสำนักลี้ลับพวกเธอโดยเฉพาะนะ?
ในยมโลกมีผีมากมายเข้าแถวรอไปเกิด ทั้งไม่มีอะไรทำและยังต้องมียมทูตคอยชี้แนะ สู้จับพวกนั้นออกมาทำงานเลยดีกว่า
เหมือนเจ้ายมบาลของเธอที่ยืมเส้นทางยมโลก พริบตาเดียวก็ไปถึงที่ที่อยากไปได้
หรืออย่างคืนนี้ที่รับค่าตอบแทนแล้วจัดการปัญหาให้คนขอความช่วยเหลือทางไกล
อาซุ่ยอยากหาผีรับใช้แบบนี้เพิ่มมาช่วยทำงาน จะได้นั่งรับบุญกุศลอยู่บ้านเฉย ๆ ~
อาซุ่ยรู้สึกว่าตัวเองฉลาดมาก
บรรดาอาจารย์สู้เธอไม่ได้เลยสักคน~
ซือเป่ยอันฟังคำพูดของเธอพลางทำหน้านิ่งขรึมคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ที่เธอพูดก็คือเปิดบริษัทแบบจัดส่งอสุรกายด่วน ถ้าเป็นแบบนั้น สู้ทำแอปให้เช่าผีรับใช้เลยดีกว่า”
เสี่ยวเป่ยอันพูดด้วยท่าทางจริงจัง
“ขอบเขตธุรกิจให้เช่าก็ไม่ใช่แค่บริการระยะสั้นอย่างจัดส่งด่วนหรือวิ่งส่งของ แต่ยังรวมถึงบริการระยะกลาง-ยาวอย่างบอดี้การ์ด ติดตามหาของ หรือจัดการปัญหาลี้ลับที่ผู้ขอความช่วยเหลือเจอ
แน่นอนว่าตอนเริ่มต้นไม่ควรทำให้ใหญ่เกินไป เธอตั้งทีมของตัวเองขึ้นมาก่อน แล้วค่อย ๆ ขยายจากทีมเล็กไปทีมใหญ่ สุดท้ายค่อยพัฒนาเป็นแบรนด์ของตัวเอง”
ซือเป่ยอันพูดไม่กี่ประโยคก็สรุปแนวคิดของอาซุ่ยน้อยจากการเริ่มต้นไปจนถึงแผนพัฒนาในอนาคตอย่างคร่าว ๆ
ตัวเขาเองไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไร แต่อาซุ่ยน้อยกลับฟังจนนิ่งงัน
ดวงตากลมโตจ้องเขาตาค้าง ใบหน้าเล็กเหม่อลอยราวกับถูกใครลงยันต์หยุดร่างกาย แม้กระทั่งเจ้ายมบาลที่อยู่ข้าง ๆ ก็ฟังจนงงไปเหมือนกัน