บนเตียง ชายชราผู้วิญญาณถูกบังคับให้กลับคืนสู่ร่างขยับขนตาเบา ๆ นานมากแล้วจึงค่อย ๆ ลืมตา
เห็นได้ว่าข้างเตียง ไม่ใช่มีแค่ฉายซินไหล แต่ยังมีคนในตระกูลฉายใหญ่น้อยอีกหลายคน
ส่วนชายชราที่รับหน้าที่ดึงวิญญาณกลับมาก่อนหน้านี้ กลับถูกซ่อนไว้ในหมู่ลูกหลานของตระกูลฉายทั้งตระกูล
ชายชราผมขาวปนเทาอายุเกือบ 80 ปีคนหนึ่งก้าวออกมา เสียงเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
“คุณทวด ถ้าที่ใจของคุณทวดไม่พอใจอะไร เอาโทษกับพวกเราลูกหลานอย่างพวกกระผมก็ยังได้ ทำไมต้องไปหาคนภายนอก……”
คืนนี้ถ้าไม่ได้ที่ซินไหลให้คนคอยติดตามไลฟ์ของเด็กน้อยแห่งตระกูลหนานอยู่ตลอด พวกเขาก็ไม่มีทางรู้เลยว่าบรรพบุรุษของพวกเขาจะออกจากร่างไปหาคนนอกเอง
แถมยังพูดออกมาว่าอยากเข้าสู่วงล้อการเกิดใหม่โดยเร็ว นี่ไม่ใช่การให้คนหลายหมื่นคนในไลฟ์ได้ดูตลกของตระกูลฉายพวกเขาหรือไง
ฉายหลิงอวิ๋นบนเตียงแม้จะตื่นแล้ว แต่เพราะอวัยวะทุกส่วนใกล้จะล้มเหลว แม้แต่การพูดก็พูดไม่ค่อยชัดแล้ว
เธออ้าปากออก แต่ก็พูดได้แค่คำสองสามคำที่เสียงเบลอ ๆ ไม่มีใครเข้าใจ
ไม่เหมือนตอนที่เป็นวิญญาณเลยสักนิด
แล้วได้ยินชายวัย 60 ปีข้าง ๆ เอ่ยว่า
“คุณทวดท่าน คนทั้งโลกเคารพนับถือความมีอายุยืน อายุถึงขนาดคุณทวดทั้งโลกมีไม่กี่คน ทำไมคุณทวดไม่เข้าใจน้ำใจของพวกหลานเลยล่ะครับ ที่พวกเราฝากท่านไว้ เพราะพวกเราไม่มีท่านไม่ได้น่ะสิ”
ฉายหลิงอวิ๋นไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินคำพูดแบบนี้ ตอนนี้แม้อารมณ์ก็ไม่สั่นไหวอีกแล้ว
มาถึงวัยของเธอ สิ่งที่ควรมองทะลุก็มองทะลุหมดแล้ว ย่อมไม่โมโหง่าย ๆ เพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของลูกหลาน
จะว่าไปก็คือ ใจคนนี่มันเปลี่ยนแปลงง่าย