"อ๊ากกก!"
หลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะ วั่นซั่วก็กรีดร้องลั่นออกมาอย่างสุดกลั้น
ยังไงเสียเขาก็เป็นเพียงเด็กอายุแปดขวบ
ที่เมื่อครู่กล้าลงมือกับอาซุ่ยตัวน้อย ก็แค่อาศัยว่าเขาเป็นเด็กโตกว่า
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ตัวเองจะถูกเจ้าเด็กตัวกระจ้อยที่เตี้ยกว่าเขาตั้งครึ่งหัวยกขึ้นกลางอากาศด้วยมือเปล่า!
ความรู้สึกไร้น้ำหนักเมื่อเท้าลอยพ้นพื้น และความหวาดกลัวเมื่อถูกยกขึ้น ทำให้เขาอดกรีดร้องออกมาไม่ได้
ปีศาจ!
น้องสาวคนนี้เป็นปีศาจ!
"อ๊ากก! แม่! แม่ช่วยผมด้วย!"
เสียงเด็กชายแหลมเล็ก อาซุ่ยตัวน้อยรู้สึกหนวกหูเหลือเกิน
แบกคนลงบันไดไปสองขั้น แล้วกวาดตามองรอบ ๆ ไม่นานก็เล็งไปที่แจกันปากกว้างตั้งอยู่ข้าง ๆ สูงระดับเอวได้
ใบหน้ากลมเล็กเคร่งขรึม อาซุ่ยตัวน้อยก้าวขาสั้น ๆ เร็ว ๆ สองสามก้าว แล้วยกคนยัดใส่ปากแจกันนั้นเลย!
วั่นซั่วรู้สึกเพียงแค่ว่าโลกหมุนติ้วไปชั่วขณะ กว่าจะรู้ตัวอีกที ทั้งตัวเขาก็ถูกยัดใส่แจกันดอกไม้ใบใหญ่ในสภาพที่ม้วนงอ
ก้นกระดกขึ้น ถูกปากแจกันรัดไว้อย่างนั้นพอดีเป๊ะ
เขากรีดร้องออกมาครั้งหนึ่ง พยายามจะดึงตัวเองออกมาโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าตัวเองครึ่งท่อนบนถูกปากแจกันรัดไว้จนออกแรงไม่ได้เลย
ความรู้สึกหวาดกลัวและขายหน้าถาโถมเข้าใส่มา วั่นซั่วอดไม่ไหวร้องไห้โฮออกมา
"แม่! แม่ช่วยผมด้วย!"
หนานจือจือเพิ่งได้สติจากความตะลึงเมื่อครู่ กำลังจะดึงวั่นเจียวเจียวในอ้อมกอดออก ก็ได้ยินเสียงบุรุษหนักแน่นด้วยโทสะดังมาจากทางประตู
"นี่มันอะไรกัน?!"
ผู้มาใหม่รูปร่างสูงใหญ่ ไม่ว่าจากอายุหรือหน้าตาก็บอกได้ในแวบแรกว่านั่นคือพ่อแท้ ๆ ของอาซุ่ย และยังเป็นนายชายคนเดียวของบ้านหลังนี้ วั่นอวิ๋นเทา
นอกจากเขาแล้ว ข้างกายเขายังมีสาวงามรูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวสวยงามโดดเด่นอีกคนหนึ่ง
ทั้งสองเพิ่งเข้าประตูมาก็เห็นภาพเช่นนี้ เห็นชัดว่าค่อนข้างตกตะลึง
เพราะตามปกติแล้ว เด็กหญิงตัวสูงไม่ถึงหนึ่งเมตร ไม่มีทางยกเด็กชายที่สูงกว่าเธอทั้งหัวได้
เด็กคนนี้ เป็นสัตว์ประหลาดหรือ?
วั่นอวิ๋นเทาคิดในใจเช่นนั้น ยังคงรีบเข้าไปช่วยวั่นซั่วที่ถูกยัดในแจกันดอกไม้ออกมาพร้อมกับเสี่ยวหวังเป็นอันดับแรก
ยืนยันว่าเด็กไม่เป็นอะไร เขาจึงหันกลับมามองเด็กที่เพิ่งถูกรับกลับมา ในสายตามีความโกรธเย็นขึ้นมาจาง ๆ
"เพิ่งกลับมา เหตุใดถึงกล้าลงมือกับพี่ชายเจ้า?!"
อาซุ่ยตัวน้อยเผชิญสายตาโกรธของเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน
"อาซุ่ย ป้องกันตัว!"
อาจารย์รองสอนไว้ ป้องกันตัว ไม่นับเป็นการต่อสู้
วั่นอวิ๋นเทามองดูเด็กสาวน้อยน่ารักแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความดื้อดึงตรงหน้า ในใจที่เคยรู้สึกผิดที่ทอดทิ้งนางอยู่ข้างนอกมาหลายปีพลันมลายหายไป ก้นบึ้งจิตใจก็ไม่ชอบนางขึ้นมาโดยไร้เหตุผล
"เจ้ายังกล้าถกเถียงอีก! ตัวเล็กแค่นี้แต่ใจอำมหิตอย่างนี้! นี่มันไร้การอบรมสั่งสอนอย่าง..."
เพียงแต่ยังไม่ทันพูดจบ คำที่ตามมาก็ถูกหนานจือจือตวาดขัดเสียงดุดัน
"อวิ๋นเทา!!"
หนานจือจือไม่อยากเชื่อ สามีของนางถึงกับใช้คำเช่นนั้นมาพรรณนาลูกที่พวกเขาอุตส่าห์ตามหาจนเจอ เพิ่งพบหน้ากันวันนี้เป็นครั้งแรก
นั่นมันลูกในไส้ของเขาเองนะ!
ต่อให้ซุ่ยซุ่ยทำเกินเลยไปบ้าง นั่นก็เพราะวั่นซั่วลงมือกับนางก่อน!
นางอดทนลุกขึ้นทั้งที่ปวดหลัง แล้วดึงอาซุ่ยตัวน้อยเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกโดยสัญชาตญาณ ใช้สองมือปิดหูนางไว้ ไม่อยากให้นางได้ยินคำพูดร้าย ๆ จากพ่อของนาง
ถูกรั้งเข้ากอดอันอบอุ่นอีกครั้ง อาซุ่ยตัวน้อยตกตะลึงเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
สัมผัสได้ถึงแผ่นหลังของแม่ที่สั่นเทาเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวด อาซุ่ยตัวน้อยพลันยื่นมือออกมาโอบตอบ แต่ปลายนิ้วน้อย ๆ กลับลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่บาดเจ็บของแม่เบา ๆ
ปลายนิ้วเล็ก ๆ ขีดวาดลวดลายบางอย่างอย่างรวดเร็วไปบนนั้น
ไม่มีใครเห็น ว่าขณะที่นิ้วนางไล้ไปนั้น ปลายนิ้วมีประกายแสงบางเบาไหลรินออกมา
ประกายแสงพวกนั้นซึมเข้าแผ่นหลังของหนานจือจือตามปลายนิ้วของนาง
ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ หนานจือจือรู้สึกว่าตรงที่มือน้อย ๆ ของซุ่ยซุ่ยลูบผ่านนั้นราวกับมีไออุ่นเอื่อย ๆ ไหลผ่าน แผ่นหลังที่ปวดตุบ ๆ มาอย่างต่อเนื่องเหมือนจะหายเจ็บไปในพริบตา
ยังไม่ทันได้คิดละเอียด ก็เห็นวั่นเจียวเจียวที่เพิ่งถูกนางดึงออกไปเดินโซเซวิ่งไปทางวั่นอวิ๋นเทากับสตรีผู้นั้นแล้ว
"พ่อคะ! ป้าเสวี่ยถง ฮือ ๆ~ น้องสาวน่ากลัวจังเลย หนูไม่เอา ไม่อยู่กับนางแล้ว ฮือ ๆ..."
ผู้มานั่นก็คือป้าเสวี่ยถงที่วั่นเจียวเจียวเคยปาวร้องว่าจะให้นางมาเป็นแม่นั่นเอง
อีกทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทที่รู้ใจกันมานานของวั่นอวิ๋นเทา
เพราะเคยโลดแล่นในวงการบันเทิงตอนสาว ๆ จึงทำให้นางยังไม่ได้แต่งงาน ด้วยเหตุนี้จึงดูอายุน้อยมากตลอดทั้งตัว
เห็นนางทรุดตัวลงกอดวั่นเจียวเจียวไว้ในอ้อมอกโดยสัญชาตญาณ ปากก็ปลอบเบา ๆ จากนั้นจึงมองไปที่หนานจือจือ
"พี่จือจือ ฉันรู้ว่าพี่ดีใจที่ได้ลูกแท้ ๆ กลับคืนมา แต่เจียวเจียวก็เป็นลูกที่พี่เลี้ยงมากับมือแท้ ๆ พี่ทำใจให้เด็กน้อยต้องทุกข์ระทมถึงเพียงนี้ได้อย่างไรคะ?"
น้ำเสียงยามพูดของนางอ่อนโยนมาก ต่อให้เป็นคำพูดที่ไม่เห็นด้วยฟังแล้วก็ไม่ได้มีน้ำเสียงตำหนิหนักหนา แต่กลับทำให้หนานจือจืออดขมวดคิ้วไม่ได้
ยังไม่ทันที่นางจะพูด วั่นอวิ๋นเทาที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน
"ผมเคยบอกแล้ว ต่อให้นางกลับมา เจียวเจียวก็ยังคงเป็นลูกของเรา แต่ตอนนี้คุณกลับปล่อยให้นางรังแกเจียวเจียวกับวั่นซั่ว จือจือ คุณทำให้ผมผิดหวังจริง ๆ"
หนานจือจือมองดูความไม่พอใจและรำคาญที่สามีแสดงออกมาตอนพูด ใจก็กระตุกวูบ
นางไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ สามีที่เคยรักใคร่กลมเกลียวกับนางกลับทำท่ารำคาญนางมากขึ้นเรื่อย ๆ
เหมือนจะเป็นตั้งแต่บริษัทของพวกเขาเริ่มเข้าที่เข้าทาง เขาหาเงินได้มากขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากนั้น
เขายุ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ นาน ๆ กลับบ้านที ส่วนใหญ่ก็จะอยู่กับลูก
มีเพียงเวลาที่ต้องการให้นางออกงานร่วมกับเขาเพื่อพบหน้าสื่อมวลชน เขาถึงจะเผยความอ่อนโยนและความใส่ใจเมื่อครั้งก่อนออกมา
หนานจือจือไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงผิดพลาด
แต่นางรู้แก่ใจดี ว่าตอนนี้ไม่ใช่นางที่ผิด
"ทำไมคุณไม่ถามดูล่ะว่าเจียวเจียวกับวั่นซั่วทำอะไรลงไป?"
เพียงเพราะเสียงร้องไห้ของเจียวเจียวแค่ครั้งเดียว บวกกับคำพูดเหน็บแนมโดยอ้อมของลู่เสวี่ยถง เขาก็ไม่ถามหาสาเหตุแล้วก็เชื่อไปแล้วอย่างนั้น?
ทั้ง ๆ ที่ซุ่ยซุ่ยต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเขา!
"ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรไป ก็ไม่ใช่เหตุผลที่นางจะลงมือกับพี่ชายพี่สาวได้!"
วั่นอวิ๋นเทาพูดพลางมองไปที่เด็กน้อยที่ถูกหนานจือจือปกป้องไว้ในอ้อมอก แววตาเต็มไปด้วยคำประณามและความไม่พอใจอย่างเปิดเผย
ไม่รอให้หนานจือจือทันได้ค้าน ก็พูดต่ออีกว่า
"แต่เดิมผมก็ยังลังเลอยู่บ้าง ตอนนี้ดูแล้วเด็กคนนี้ดวงชงกับเจียวเจียวจริง ๆ... อย่างนี้แล้วกัน ให้นางไปอยู่ข้างนอกสักสองวันก่อน รอให้เจียวเจียวยอมรับแล้วค่อยรับนางกลับมา..."
วั่นอวิ๋นเทาพูดอย่างสมควรสมเหตุ หนานจือจือกลับแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
เขาพูดอะไรนะ?
ให้ซุ่ยซุ่ยย้ายออกไปอยู่ข้างนอกชั่วคราว?
ทั้ง ๆ ที่ซุ่ยซุ่ยถึงจะเป็นลูกแท้ ๆ ของพวกเขา แต่ตอนนี้เขากลับจะเพื่อเจียวเจียวลูกบุญธรรม ไม่ยอมให้ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองกลับบ้าน?
ด้วยอะไร?!!
"ไม่มีทาง!"
หนานจือจือปฏิเสธอย่างเด็ดขาดด้วยเสียงดุดันที่หาได้ยาก จากใบหน้าอ่อนโยนปกติ บัดนี้เผยความแน่วแน่และแข็งกร้าวที่ไม่มีใครค้านได้ออกมา
ที่ไปรับซุ่ยซุ่ยกลับบ้านเองไม่ได้ก็เป็นหนี้บุญคุณที่นางติดค้างลูกแล้ว หนานจือจือไม่มีทางยอมให้ลูกสาวของตัวเองถูกไล่ออกจากบ้านเพื่อคุณหนูปลอม ๆ ได้!
ต่อให้ถอยหลังหนึ่งก้าวหมื่นลี้ ต่อให้ซุ่ยซุ่ยกับเจียวเจียวจะชงกันจริง ๆ คนที่ควรออกไปหลีกทางก็ไม่มีทางเป็นซุ่ยซุ่ยของนาง!