ออกจากบ้านขึ้นรถ กลุ่มคนไม่นานก็มาถึงวิลล่าที่กู่เชียนหัวอยู่
หนานจิ่งเฉินไม่คิดว่าเมื่อวานเจ้าตัวเล็กบอกว่าจะมาเซิ่งจิ่งเพื่อหาคนอื่น จะมีคนอื่นจริง ๆ ด้วย
ถึงแม้จะรู้ว่าเธอไม่ได้แอบไปหาพ่อแท้ ๆ แต่หนานจิ่งเฉินกลับยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจ
แล้วเด็กที่ชื่ออาซื่อข้างในนั่น จะใช่ลูกชายของเขาจริง ๆ หรือเปล่า?
แต่เขากับกู่ซานก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยนี่นา
หรือว่าเขาถูกวางยาตอนไหนโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้?
ในหัวหนานจิ่งเฉินถึงกับเริ่มจินตนาการถึงภาพที่กู่เชียนหัวเปิดประตูมาเห็นเขา แล้วก็ทั้งตกใจ ทั้งดีใจ จากนั้นก็น้ำตาไหลพราก
นั่นน่าจะเป็นเรื่องน่าปวดหัวมาก
เขาคิดเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย ทางฝั่งนั้นประตูวิลล่าก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว
กู่เชียนหัวเหมือนจะรออยู่ก่อนแล้ว พวกเขาหลายคนเพิ่งลงจากรถ เธอก็รีบร้อนตรงมาหาคนทั้งกลุ่ม
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของหนานจิ่งเฉินพลันเครียดขึ้นมา
แต่ภาพที่เขาจินตนาการไว้กลับไม่เกิดขึ้นเลย
กู่เชียนหัวไม่แม้แต่จะมองเขาแม้แต่น้อย เธอเดินผ่านเขาไปตรง ๆ ตรงไปหาอาซุ่ยน้อยที่อยู่ข้างหลังเขาแทน
“ท่านอาจารย์สวรรค์น้อย... เฉิงเฉิงของฉัน ขอร้องท่านด้วย”
หนานจิ่งเฉินยังไม่ทันได้ตั้งตัวจากท่าทีที่ถูกกู่เชียนหัวเมินเฉย ก็ได้ยินคำว่า “ท่านอาจารย์สวรรค์น้อย” จึงขมวดคิ้วทันที
“คุณเรียกเธอว่าอะไรนะ? ท่านอาจารย์สวรรค์น้อย??”
ใช่อาจารย์แบบที่เขาคิดรึเปล่า?
เด็กตัวเล็ก ๆ อายุไม่ถึงห้าขวบ??
บ้าไปแล้วรึไง?
กู่เชียนหัวได้ยินอย่างนั้นถึงเพิ่งนึกสังเกตว่ามีคนอื่นอีก หันไปมอง ตาเป็นประกาย ตกใจอย่างเห็นได้ชัด