คิ้วหนานจิ่งเฮ่อขมวดขึ้นเล็กน้อย
แต่คิ้วของอาเสิ่นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับกระตุกแรง
แม้แต่อาสะใภ้เสิ่นข้าง ๆ ก็อึ้งไปชั่ววินาที แต่แค่วินาทีเดียว หญิงสาวก็เลือกเชื่อโดยไม่รู้ตัว
เงยหน้าขึ้น ดวงตะแดงจ้องเข็งสามี
“เป็นนายใช่ไหม? ลูกของพวกเรากลายเป็นแบบนี้ เป็นฝีมือนายใช่ไหม?”
เธอไม่สนว่าสามีจะนอกใจหรือไม่ แต่เธอยอมรับไม่ได้ถ้าสามีทำร้ายลูกเพราะเหตุผลแบบนี้
เมื่อถูกภรรยาซักไซ้ อาเสิ่นก็เหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง โกรธสุดๆ
“นายถามอะไรแบบนั้น?! จ้าหรานก็เป็นลูกชายของผม! ผมจะไปทำร้ายลูกแท้ ๆ ของตัวเองได้ยังไง?!”
“งั้นอาจารย์ผู้วิเศษคนแรกที่นายเรียกมาล่ะ! นายกล้าบอกว่าไม่เกี่ยวกับนาย?!”
อาสะใภ้เสิ่นพูดจนสติแตก พอพูดจบถึงนึกได้ว่าอาจทำให้เจ้าตัวเล็กบนเตียงตกใจ จึงรีบลดน้ำเสียงเข้าไปปลอบลูก ซุกหน้าลงที่บ่าลูก แต่น้ำตาก็ไหลอาบแก้มไม่หยุด
ถ้าสามีมีคนนอกจริง เธอยินดีให้คนนั้นมาทำร้ายเธอมากกว่าที่จะไปทำร้ายลูก
เรื่องมาถึงขั้นนี้ อาเสิ่นก็หนีไม่พ้นแล้ว
“จริง ๆ ผมไม่ได้ทำ”
เขาพูด
“แต่อาจารย์ผู้วิเศษคนนั้น ผมเรียกมาตามคำแนะนำของ... ฝ่ายนั้นจริง แต่ก็เป็นผมที่หาเอง ทำไมเขาต้องทำร้ายลูกผม?”
อาซุ่ยน้อยพูดขึ้น
“คุณลุงโง่จังเลย~ ก็เพราะน้องชายของคุณป้าไม่มีแล้ว น้องชายอีกคนก็จะได้สืบทอดทรัพย์ทั้งหมดของคุณลุงสิคะ~”
อาซุ่ยเคยได้ยินม่าม้าบอกว่าตอนนี้ลูกนอกสมรสก็มีสิทธิ์รับมรดกเหมือนกัน
สิทธิ์ทุกอย่างที่ลูกในสมรสมี ลูกนอกสมรสก็มีเท่าเทียมกัน ยังไงกัน แฟนกิ๊กแถมไม่ต้องแบกรับความเสี่ยงเรื่องหนี้เหมือนภรรยาอีก