ดวงตาฝูเจิ้งเต้ามืดคล้ำเยือกเย็น จ้องเขม็งไปที่อาซุ่ยน้อยท่ามกลางวงเวทมนตร์ไม่วางตา
เด็กน้อยเป็นคนในตระกูลหนาน แถมมาที่ตระกูลฉายในฐานะแขก ฝูเจิ้งเต้าย่อมไม่ลงมือฆ่าเธออย่างโจ่งแจ้งแน่นอน
วงเวทนี้ก็ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อฆ่าคน
หากแต่เพื่อ—
ชิงชะตา
ชะตาที่ว่านี่ไม่ใช่โชคชะตาธรรมดา แต่หมายถึงอายุขัยที่พันผูกอยู่ใต้ชะตาของเธอ และแม้กระทั่ง...พลังวิญญาณกับพลังบำเพ็ญของเธอ
ถูกต้อง แผนของฝูเจิ้งเต้าตั้งแต่ต้น ก็คือการชิงพลังวิญญาณทั้งหมดของเธอมาใช้เป็นของตนเอง
เธอน่ะเก่งกาจตั้งแต่ยังเด็กงั้นเหรอ?
อัจฉริยะเกินคนงั้นรึ?
งั้นเขาก็จะฉีกความเป็นอัจฉริยะนั่นออกจากตัวเธอซะ!
พอเธอกลายเป็นคนธรรมดาจนหมดสภาพ เธอก็คงจะเข้าใจว่า เด็กอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ทำตัวเย่อหยิ่งต่อหน้าผู้ใหญ่
เด็กก็ต้องมีหน้าตาแบบเด็ก
เขาจะต้องให้เธอได้ลิ้มลองชีวิตคนธรรมดาไร้พรสวรรค์บ้างสักครั้ง
ยิ่งคิด ดวงตาของฝูเจิ้งเต้ายิ่งลุกวาวด้วยความตื่นเต้น
แต่เหลือเชื่อ มือผีทุกสายที่พุ่งออกจากจุดศูนย์กลางเข้าประชิดตัวอาซุ่ยน้อย ก่อนจะแตะต้องตัวเธอ ราวกับสัมผัสได้ถึงสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวบางอย่าง ต่างก็ล่าถอยกลับโดยสัญชาตญาณ
อาซุ่ยน้อยแค่เผลอตกใจกับมือผีที่แน่นขนัดจนไม่ทันตั้งตัว มือผีเหล่านั้นถึงได้เข้าใกล้ตัวได้
ตอนนี้ที่เห็นมือผีไม่กล้าแตะต้องตัวเธอเลย ดวงตากลมโตสีเข้มของอาซุ่ยน้อยก็ผุดข้อสงสัยขึ้นทันที
จากนั้น ราวกับนึกถึงเรื่องสนุกบางอย่างขึ้นมา เธอมองมือผีตรงหน้าแล้วดวงตาก็เริ่มเป็นประกาย