อาซุ่ยที่จมดิ่งอยู่ในการหลับใหลไม่รู้เลยว่าแม่กังวลถึงเธอแค่ไหน
ตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในความฝันของตัวเอง
ต่างจากครั้งก่อน ๆ ที่เคยหลับลึก อาซุ่ยรู้สึกเหมือนตัวเองได้ร่วงลงไปในเหวลึกบางแห่ง
ร่างกายของเธอกำลังร่วงลงไปช้า ๆ โดยที่เธอควบคุมไม่ได้
เหวนั้นลึกเหลือเกิน เธอร่วงอยู่กลางอากาศนานเหลือเกิน แต่ก็ไม่ยอมถึงพื้นสักที
อาซุ่ยคิดว่าคงเป็นภาพลวงตาที่นรกมายาสร้างขึ้นอีกตามเคย จึงเผลอท่องคาถาอะไรบางอย่างในใจโดยอัตโนมัติ แต่ที่ทำให้เธอแปลกใจคือ เท้าของเธอก็ยังคงไม่ถึงพื้นอยู่ดี
ระหว่างที่กำลังงงอยู่นั้น เธอก็รู้สึกได้ว่ามีสายลมพัดพลุ่ยขึ้นมาจากใต้เหว
อาซุ่ยลืมตาปรับท่าท่านร่วงแล้วมองลงไปข้างล่าง แล้วเห็นว่าสิ่งที่พัดพาขึ้นมาพร้อมกับสายลมเย็นนั้น คือแสงทองนับหมื่นนับแสนจุด
แสงทองจุดเล็ก ๆ เหล่านั้นดุจสายฝนที่ไหลย้อนกลับ ต่างแย่งกันพุ่งผ่านตัวเธอไป
อาซุ่ยเผลอยื่นมือไปจับ แต่กลับพบว่าแสงเหล่านั้นลอดผ่านฝ่ามือเธอไปตรง ๆ
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เธอในที่สุดก็เห็นปลายทางของเหวจากแสงที่พุ่งขึ้นมาเหล่านั้น
นั่นคือแม่น้ำสีทองสายหนึ่ง
เธอรู้สึกราวกับร่างเบาหวิวตกลงสู่แม่น้ำ แต่กลับไม่รู้สึกหนาวเย็นเลยสักนิด
ตรงกันข้าม กลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่โอบกอด
แม่น้ำสีทองพาเธอล่องลอยไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ล่องมานานเท่าไร เธอก็เห็นปากทางเข้าแห่งหนึ่ง
บริเวณนั้นไม่ใช่แม่น้ำสีทองอีกต่อไป แต่เป็นมหานทีสีดำไร้ขอบเขต