ดวงตาของอาซุ่ยสั่นไหวขึ้นมาทันที
ทิศตะวันตก…จักรพรรดิผี?
ท่านอาจารย์สองคือจักรพรรดิผีแห่งตะวันตก งั้นแล้ว คนอื่นล่ะ?
เธอเผลอแอบมองอาจารย์ที่เหลืออีกสามคนผ่านท่านอาจารย์สองไป
ก็เห็นอาจารย์สามมองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน เสียงแผ่วเบาอย่างเกรงใจ
“จักรพรรดิผีแห่งเหนือ ฝ่ายหมิงตัว๋อ”
ต่อด้วยอาจารย์สี่ “จักรพรรดิผีแห่งใต้ หลัวเฟิงหลี”
ยวี่ถูเห็นทุกคนแนะนำตัวเองกันไปแล้ว การซ่อนอีกต่อไปก็ไร้ความหมาย
จึงเอ่ยขึ้นทันทีด้วยใบหน้าเย็นชาและน้ำเสียงหนักแน่น “จักรพรรดิผีแห่งทิศตะวันออก ยวี่ถู”
……
อาซุ่ยไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไรดีแล้ว
เรื่องนี้ชัดเจนว่าไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่เธอคาดเอาไว้ในวันนี้เลย
ทั้ง ๆ ที่เธอแค่อยากรู้เหตุผลหนึ่งเดียว
แต่ผลลัพธ์คือถูกบอกว่า อาจารย์ทั้งสี่ของเธอล้วนมีที่มาไม่ธรรมดา ยิ่งกว่าเจ้ายมบาลเสียอีก
ไม่น่าแปลกใจเลย ที่เธอรู้สึกมาตลอดว่าพลังของบรรดาอาจารย์ไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับเธอ
ไม่น่าแปลกใจเลย ที่ผีหุ่นเชิดธรรมดา ๆ ตัวเดียวแค่พึ่งตราอาคมก็ยังกดเจ้ายมบาลแห่งยมโลกได้
แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจ
ถ้าบรรดาอาจารย์มีฐานะเช่นนี้ แล้วทำไมต้องทำสิ่งนั้น?
คิดถึงตรงนี้ อาซุ่ยก็รู้สึกตัวได้ทัน แทบโดนพวกเขาพาไปกันคนละทาง!
เธอจึงเบิกตาวาบ แล้วปะทุอารมณ์ใส่ทันที
“ไม่ว่าพวกคุณจะเป็นจักรพรรดิผีหรือเทพผีก็เปล่าประโยชน์! ลงมือแย่งชิงดวงวิญญาณกับรากปัญญาก็คือไม่ได้! แถมยังทำร้ายอันอันอีก ยิ่งไม่ได้!”
เห็นอาซุ่ยเป็นแบบนี้ ฝ่ายผีหุ่นเชิดด้านข้างยังรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง