ไม่ใช่เรื่องแปลกที่อาซุ่ยจะถามอย่างนี้
ก็ใคร ๆ ที่ลืมตาขึ้นมาจากเตียงโรงพยาบาลแล้วเห็นยมทูตขาวยืนอยู่ที่ปลายเตียง ก็คงคิดว่าอีกฝ่ายมารับวิญญาณของตัวเองไปยมโลก
เมื่อได้ยินคำถามของอาซุ่ย ไป๋จิ้วอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม
“ผู้ใหญ่ล้อเล่นอยู่สินะ”
ให้เขากล้าแปดร้อยเท่า เขาก็ไม่มีปัญญาพาวิญญาณของท่านนี้ลงยมโลกโดยตรงหรอก
แล้วก็… ทำไมมันฟังดูเหมือนว่าถ้าเขาส่งคนไปยมโลกแล้วคนคนนั้นจะตายทันทียังไงแบบนั้น
บ่นอุบในใจอยู่แค่นั้น ก็ได้ยินคนบนเตียงถามขึ้นอีกครั้ง
“งั้นนายมาดูวิธีดวงวิญญาณของฉันหล่นหายหรือเปล่าเชียง?”
ไป๋จิ้วก้าวออกไปทางซ้ายหนึ่งก้าว พ้นจากร่างของลู่หมานซาน แล้วจึงไอแห้งหนึ่งครั้ง
“ก็ไม่ใช่ คืนนี้ผมถูกจัดเข้าพื้นที่โซนนี้พอดี เห็นท่านเข้าโดยบังเอิญ เลยแวะมาดู”
ในมือของเขายังถือแท็บเล็ตพับไว้ จอหนึ่งเล่นซีรีส์อยู่ อีกจอเป็นรายชื่อและประวัติของวิญญาณที่ต้องรับคืนคืนนี้
ไป๋จิ้วเป็นยมทูตผู้ทำยอดได้อันดับหนึ่งมาโดยตลอด นอกจากโควตาที่ถูกจัดสรรให้แล้ว เขายังเก่งเรื่องจับงานนอกเหนือจากภาระที่ได้รับมอบหมาย
ตอนแรกเขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายไม่ตรงกับดวงวิญญาณ เลยเข้ามาดู ปรากฏว่าคนที่นอนอยู่คือลูกค้ารายใหญ่ที่ส่งยอดให้ (คอยส่งผลงานให้เขาเป็นระยะ) ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบ ไป๋จิ้วจึงต้องแวะมาเยี่ยมเยียน
แม้จะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ขอแค่ให้ท่านนี้ลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าเขาเป็นคนแรก ความผูกพันนี้ก็ต่อกันได้แล้วไม่ใช่หรอ
ที่ไม่คิดเลยคือ พอเขาบอกฐานะยมทูตของตัวเองปุ๊บ อสูรน้อยฝั่งตรงข้ามก็ราวกับโดนเหยียบหาง เริ่มจากตั้งท่าจะโจมตีเขา พอเห็นว่าสู้ไม่ได้ ก็ขวางอยู่ข้างเตียงสุดชีวิต ไม่ยอมให้เข้าใกล้