สำหรับหนานจือจือแล้ว ตอนนี้ว่านอวิ๋นเทาไม่ต่างอะไรจากกองขี้เลยสักนิด
ลู่เสวี่ยถงยื่นข้อเสนอแบบนี้ให้เธอ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะดึงดูดใจหรือเปล่า เธอแทบสงสัยว่าอีกฝ่ายตั้งใจทำแบบนี้เพื่อแกล้งเธอโดยเฉพาะ
หนานจือจือคร้านจะเสียเวลากับอีกฝ่าย จึงหันไปมองอาซุ่ยน้อยที่กำลังกินไอศกรีมอยู่ข้าง ๆ เตรียมพาเธอเดินออกไปตรง ๆ
ลู่เสวี่ยถงเพิ่งจะเห็นความหวังขึ้นมาบ้าง จะยอมให้เธอเดินจากไปง่าย ๆ ได้อย่างไร รีบเอ่ยปากขึ้นว่า
“เธอต้องการอะไรถึงจะยอมช่วยฉัน?!”
พูดจบเธอก็หันไปทางอาซุ่ยน้อย
“อาจารย์สวรรค์น้อย ขอแค่เธอยอมช่วยฉัน จะเรียกร้องเงื่อนไขอะไรก็ได้ทั้งนั้น!”
สำหรับลู่เสวี่ยถงแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดย่อมเป็นตัวเองก่อน ส่วนคนอื่นค่อยว่ากันทีหลัง
ขอแค่แขนของเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม จะให้ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น
อาซุ่ยน้อยได้ยินอีกฝ่ายถามถึง “อาจารย์สวรรค์น้อย” ในที่สุด ก็เลิกทำเป็นไม่ได้ยินแล้วก้มหน้ากินไอศกรีมต่อ
ก็ในเมื่ออยากให้อาซุ่ยช่วย แล้วทำไมถึงเอาแต่กันเจ้าตัวจริงอย่างเธอออกไปล่ะ?
ผู้ใหญ่พวกนี้ไม่เคยเห็นเด็กอย่างพวกเธออยู่ในสายตาเลย
“อาซุ่ยเรียกร้องอะไรก็ได้จริงเหรอ?”
ตอนแรกหนานจือจือเห็นว่าอาซุ่ยไม่อยากตอบ จึงช่วยพูดแทน แต่ตอนนี้เจ้าตัวเป็นฝ่ายตอบเองแล้ว เธอจึงไม่พูดแทรกอีก
ปล่อยให้อาซุ่ยจัดการเอง
ลู่เสวี่ยถงได้ยินเธอพูดก็คิดว่ามีหวัง จึงพยักหน้ารับทันที
“ขอแค่เธอพูดมา ฉันจะพยายามทำให้ได้แน่นอน!”