พูดได้อย่างไม่เกินจริงว่า ในชั่วขณะนั้น ขนทั้งร่างของหนานจิ่งเฉินลุกชัน
ความเย็นเยียบที่เลื้อยขึ้นมาบนแผ่นหลังทำให้ร่างกายของเขาแข็งทื่อ
แต่ร่างกายก็เร็วกว่าสมอง ที่กำแน่นอยู่ในฝ่ามือมาตลอด กระแทกไปทางด้านหลังใบหูของตัวเอง ซึ่งก็คือต้นเสียงที่ดังมาเมื่อครู่
นั่นคือถุงกันภัยเย็บมือที่ดูงุ่มง่ามเล็กน้อย
คนในตระกูลหนานมีกันคนละหนึ่ง
มันเป็นหนึ่งในผลงานการประดิษฐ์ของโรงเรียนอนุบาลของอาซุ่ยน้อย และยังเป็นของขลังที่เธอมอบให้ทุกคน
ถึงแม้หนานจิ่งเฉินจะเห็นกับตาว่าเธอแค่ใส่ขนแมวสองสามเส้นลงไปในถุง แต่อาซุ่ยน้อยก็ยืนยันอย่างมั่นอกมั่นใจว่าของที่เธอทำด้วยมือมีพลังป้องกันตัวได้
หนานจิ่งเฉินก็เลยเลือกที่จะเชื่อไปก่อน
หลัก ๆ คือไม่เชื่อไม่ได้
ของที่เขามีติดตัวตอนนี้ ก็มีเพียงเท่านี้ที่พอจะใช้ป้องกันตัวได้บ้าง
หนานจิ่งเฉินอาศัยสัญชาตญาณล้วน ๆ แต่ในจังหวะที่พุ่งออกไป ถุงกันภัยกลับดูเหมือนจะไปทับเข้ากับอะไรบางอย่างจริง ๆ
วินาทีต่อมา เสียงร้องโหยหวนอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นในห้องอันมืดมิด
“อ๊าาา!”
ทุกคนถูกดึงความสนใจไปกับความวุ่นวายอันน่าสะพรึงกลัวตรงประตูจนหมดสิ้น ไม่มีใครทันได้ตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
ในจังหวะที่ได้ยินเสียงร้อง ทุกคนหันขวับไปพร้อมกัน ก็เห็นผู้ช่วยผู้กำกับหญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉียงของหนานจิ่งเฉิน ถูกอะไรบางอย่างกระแทกกระเด็นออกไปอย่างแรง
ร่างของเธอชนเข้ากับตู้ที่อยู่ข้าง ๆ อย่างจัง
เกิดเสียงดังอู้อี้ทึบ
ไฟฟ้าดับมาสักพักแล้ว ตอนนี้ทุกคนเริ่มปรับสายตากับความมืดภายในห้องได้บ้างแล้ว