ฝั่งตรงข้ามห้องแชร์สด
“ผู้มีวาสนา” ที่ถูกดวงตาคู่ของเมิ่งพอกับอาซุ่ยจ้องมองตรง ๆ ชายหนุ่มมีความไม่แน่ใจเขียนไว้เต็มหน้า
ความรู้สึกแบบนั้นพูดยังไงดีล่ะ?
ก็เหมือนเด็กประถมที่สตรีมช่วยเพื่อนทำการบ้าน แล้วบังเอิญต่อสายไปโดนครูประจำชั้นของตัวเอง
ตอนนี้ “ผีถึงบุญ” ที่ถูกเลือกคนนี้ในใจคงรู้สึกประมาณนั้น
เขากระสับกระส่ายไม่เป็นธรรมชาติมองไปที่อีกฟากของวิดีโอ นานโข ก่อนจะพึมพำเสียงเบา
“งั้น... ฉัน ฉันไม่ถามแล้วก็ได้...”
พูดจบก็ยืนมือจะกดวางสาย
ทว่ายังไม่ทันเขาจะได้ทำอะไร เหมิงเชียนสวินฝั่งห้องแชร์สดก็เอ่ยออกมาเย็นชา
“กล้าวางสายสิ ลองดู”
คนดูส่วนใหญ่ในห้องแชร์สดไม่เข้าใจว่าทำไมผู้มีวาสนาคนนี้ถึงทำท่ากระสับกระส่ายขนาดนั้น
แต่ทันทีที่เสียงสาวงามดังขึ้น คนดูหลายคนก็ตื่นเต้นลั่น
[เสียงเมิ่งพอเพราะสุด ๆ!]
[โฮ้! พี่สาวสวยเป็นสาวเปรี้ยวด้วย ชอบ!]
[อีกแล้ววันที่ต่อสายไม่ติด ฉันต่อมาแปดปีแล้ว ทำไมถึงไม่เคยถึงคิวฉันสักที!!!]
[เอ๊ะ? หนุ่มที่ต่อสายอยู่นี่ฉันรู้จัก ไม่ใช่สตรีมเมอร์สำรวจที่อยู่ช่องข้าง ๆ เหรอ?!]
อาซุ่ยสายตาแหลมคมเห็นคอมเมนต์ลอยบทนั้นท่ามกลางสายฝนของข้อความ จึงหันไปมองผีฝั่งตรงข้ามทันที แล้วถาม
“นายก็เป็นสตรีมเมอร์เหรอ?”
เหมิงเชียนสวินก็เห็นคอมเมนต์นั้นเช่นกัน จึงถามตาม
“ยังเป็นสตรีมเมอร์สำรวจอีก นายสำรวจอะไรล่ะ?”
สำรวจในยมโลกหรือ?
ก็ได้ยินฝั่งตรงข้าม ผีน้อยที่ต่อสายอยู่ตอบเสียงติด ๆ ต่อ ๆ เบาหวิว “บ้ บ้านผีสิง...”
“อะไรนะ?” เหมิงเชียนสวินคิดว่าตัวเองฟังผิด
ผีน้อยฝั่งตรงข้ามเห็นดังนั้นจึงรีบตอบซ้ำอย่างละเอียดอีกครั้ง “ฉันสตรีมสำรวจบ้านผีสิง...”