เซี่ยจื้อกำลังพับปีกดำดิ่งลงมาอย่างมุ่งมั่น ถึงจะรู้ตัวได้ทันทีว่าคนสองคนบนหลังร่วงหล่น ก็ไม่ทันจะย้อนกลับไปคว้าพวกเขากลับ ได้แต่คำรามต่ำ ๆ ขึ้นมาหนึ่งครั้งอย่างฝืน ๆ
และพร้อมเสียงคำรามนั้น ร่างทั้งสองก็โฉบลงสู่ผืนน้ำ กระแสธารตรงหน้าดูเหมือนถูกย้อมให้เปลี่ยนเป็นทะเลสีทองในชั่วพริบตา
ธารสีทองส่องสว่างเบื้องบนคือห้วงเหวลึก ทำให้เหล่าสัตว์ร้ายที่จมหลับอยู่มีสัญญาณพยายามตื่นขึ้นเพียงชั่วคราว เสียงคำรามต่ำ ๆ ที่อัดอั้นดังขึ้นเบา ๆ จากทั่วทุกทิศ
ส่วนอาซุ่ย ตอนที่จมน้ำลงไปพร้อมกับอันอัน ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่วางตา
ซือเป่ยอันจมน้ำลงไปพร้อมกับเธอทั้งร่าง เส้นผสีเงินขาวกระจายตัวในน้ำ แต่แล้วก็ค่อย ๆ ถูกน้ำแม่น้ำย้อมขึ้นเป็นสีทอง แม้แต่เส้นผสีขาวนั้นก็เริ่มปรากฏลายเส้นสีทองจาง ๆ
อาซุ่ยมองผ่านผืนน้ำสีทองไปยังท้องฟ้าไกล ๆ ในตอนนี้ ความจริงและความฝันของเธอดูเหมือนเชื่อมต่อถึงกันจนหมดสิ้น
เมื่อรวมกับภาพอันอันที่จมอยู่กลางสายน้ำสีทองที่เห็นในความฝัน ในหัวของอาซุ่ยก็เหมือนมีแสงวาบหนึ่ง
ในตอนนี้ เธอเหมือนรู้แล้ว……
เธอรู้แล้ว ว่าอันอันคือใคร
การดำรงอยู่หนึ่งที่ไม่เคยมีใครพูดถึง แม้กระทั่งคนส่วนใหญ่ยังไม่รู้ว่ามีอยู่
แต่เธอเคยได้ยินมาจากปากสวีสวีจริง ๆ
นั่นคือความทรงจำตอนที่เธอยังเด็ก สวีสวีตอนนั้นอาจพูดพล่อย ๆ ผ่านหูผ่านตาไป อาซุ่ยเองก็ไม่ได้จดจำเอาไว้จริง ๆ
จวบจนตอนนี้ ณ วินาทีนี้ เมื่อความจริงถูกสัมผัส ความทรงจำอันยาวนานก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน——