หนานจิ่งทิงแท้จริงก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
แม้จะรู้ว่าผีจะฆ่าคน เขาก็ไม่มีทางขัดขวางได้อยู่ดี
แต่สิ่งที่ซือเป่ยอันตั้งใจเตือนไม่ใช่แค่เรื่องนั้น หากแต่เป็นเรื่องว่า——
“คดีพวกที่เกี่ยวข้องกับเรื่องลี้ลับปีศาจผีสาง ควรจะเป็นหน้าที่ของสำนักงานจัดการเหตุการณ์พิเศษโดยเฉพาะ”
นั่นหมายความว่า หนานจิ่งทิงสืบเรื่องที่ชายคนนั้นฆ่าแฟนได้ แต่เรื่องที่ผีมาล้างแค้นต่อนั้นเขาห้ามยุ่ง
อาซุ่ยน้อยถูกที่ปรึกษาส่วนตัวอย่างเสี่ยวอันอันเตือนแบบนั้น ก็รีบส่งเสียงเห็นด้วยทันที
“ใช่ใช่! เป็นอย่างที่เสี่ยวอันอันบอกเลย! เรื่องนี้อาซุ่ยจะให้ลุงรองดูแล ลุงสี่ห้ามยุ่ง”
อาซุ่ยน้อยพูดจบก็เริ่มพึมพำเรื่องลุงรองของเธอทันที
ฟังแล้วหนานจิ่งทิงขมวดคิ้วตัวสั่นๆ
เจ้าตัวเล็กอะไรกัน อายุแค่นี้ยังกล้าใช้เสร็จแล้วทิ้ง!
เธอลืมไปแล้วหรือว่าใครวันนี้หยุดงานหนึ่งวันแล้วพาเธอสองคนออกมาข้างนอกโดยเฉพาะ?!
พอเห็นฝั่งนี้คุยกันเองอยู่ ฝั่งนั้นผีสาวก็เริ่มใจร้อนขึ้นมา
เมื่อกี๊ยังบอกว่าจะช่วยให้เธอออกจากที่นี่ไง?
“อา...อาจารย์สวรรค์น้อย ขอร้องช่วยฉันด้วย!”
แล้วยังหันไปพูดกับหนานจิ่งทิงว่า “ฉันขอแค่ชีวิตไอ้เสียงสาวคนนั้นเท่านั้น วางใจได้ ฉันไม่แตะต้องคนอื่น!”
เธอจะฆ่าแค่คนเดียว
หนานจิ่งทิงกลั้นไม่ได้เลยเหลือบตาใส่เธอเต็มๆ
“งั้นนายยังอยากเอาชีวิตอีกกี่คน?”
ยังจะต่อราคากับเขาอีก!
คนนับหนึ่งคนสองนี่ทั้งคู่เหยียบเขาเป็นอากาศหมด!
ระหว่างที่เขากำลังลุกขึ้นโกรธนี่เอง ก็เห็นอาซุ่ยน้อยข้าง ๆ ไม่รู้โบกมืออะไรออกไป