ซ่า... ซ่า...
ของเหลวบางอย่างหยดลงมาจากร่างเขา
ผีสาวที่เดิมเกาะอยู่ด้านหลังเขา หรือก็คือหลินอี้เชียน แววรังเกียจวูบผ่านดวงตา
ร่างผีที่แผ่พลังแค้นถอยห่างออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยกมือส่งสัญญาณให้เขามองกระจก
หลิวเจี้ยนที่ยืนอยู่ตรงนั้นดูปกติดี แต่ภาพในกระจกกลับเผยให้เห็นว่าคอและร่างของเขาถูกมัดด้วยเชือก
หลินอี้เชียนถามเขาว่า
“รู้สึกไหมว่าวิธีมัดแบบนี้คุ้น ๆ ตอนที่นายมัดอาเป่าของฉันไว้ในห้องนั้น ก็ทำแบบนี้ มัดมันแน่นมาก...”
เสียงของหลินอี้เชียนดังขึ้น พร้อมกับเงาแมวสีเทาที่แผ่พลังแค้นปรากฏขึ้นข้างเท้าเธอ
เมื่อเห็นคนกับแมวตรงหน้า ในที่สุดหลิวเจี้ยนก็ร้องไห้ น้ำมูกน้ำตาไหลเต็มหน้า
“เชียนเชียน ฉัน... ฉันผิดไปแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ ขอร้องล่ะ...”
“นายผิดจริงนั่นแหละ! แต่ไม่เป็นไร วันนี้ฉันมาที่นี่ก็เพื่อให้อภัยนาย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววแห่งความหวังก็ผุดวาบขึ้นในดวงตาหลิวเจี้ยน ทว่าเขากลับได้ยินหลินอี้เชียนพูดต่อว่า
“พอนายตาย หนี้ชีวิตก็สิ้นสุด ฉันถึงจะให้อภัยนายได้อย่างหมดใจ”
หลิวเจี้ยนได้ยินแล้วก็หน้าตาตื่น เขาอ้าปากจะขอร้อง แต่ในวินาทีถัดมา กลับรู้สึกราวกับมีสิ่งแปลกปลอมถูกกรอกเข้าปาก จนพูดอะไรไม่ออก
“นั่นคือปูนซีเมนต์ นายรำคาญที่อาเป่าร้องไม่หยุด ก็เลยใช้ปูนซีเมนต์อุดปากมัน จำได้ไหม?”
“อื้อ ๆ ๆ...”
หลิวเจี้ยนร้องไห้พลางวิงวอนขอชีวิต แต่ไม่นานดวงตาของเขาก็ถูกปิดทับด้วย
จากนั้นเชือกที่มองไม่เห็นบนร่างก็ค่อย ๆ รัดแน่นขึ้นทีละนิด