หนานจิ่งเฉินได้ยินคำพูดนี้ รูม่านตาหดลงทันที ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมขึ้นในพริบตา
เขาไม่สงสัยคำพูดของอาซุ่ยน้อย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะเห็นด้วยกับแผนการของเธอ
“เธอโง่หรือไง! รู้ว่าคนอื่นจะจัดการเธอ ยังจะแหย่เข้าไปอีก!”
หนานจิ่งเฉินเคร่งขรึมอย่างที่ไม่ค่อยเป็น ลุกขึ้นยืนทันทีหมายจะดึงเธอ
“ฉันจะพาเธอกลับก่อน ส่วนทางลู่เสวี่ยถง ฉันจะส่งคนมาจัดการ”
เดิมคิดว่าเธอและคนที่อยู่เบื้องหลังแค่อยากกวนใจตระกูลหนาน ตอนนี้ดูท่า อีกฝ่ายมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ชัด ๆ!
ถึงขั้นคิดแผนการกับเด็กคนหนึ่ง
หนานจิ่งเฉินไม่มีทางยอมเด็ดขาด
คิดอีกทีก็เป็นเพราะพวกเขาใจดีเกินไป เอาแต่มุ่งจัดการว่านอวิ๋นเทา ไม่ได้กำจัดลู่เสวี่ยถงกับลูกของเธอให้สิ้นซาก
อาซุ่ยน้อยเห็นปฏิกิริยาของเขา ใบหน้าน้อย ๆ สงบนิ่งมาก ยื่นมือไปดึง
หนานจิ่งเฉินสูงร่วมเมตรแปด กลับถูกเธอดึงจนร่วงกลับลงนั่งบนเก้าอี้ดังป้าบ สีหน้างุนงงอย่างเห็นได้ชัด
ก็ได้ยินอาซุ่ยน้อยพูดต่อ
“คนเลวคนนี้ มีแต่อาซุ่ยเท่านั้นที่จัดการได้ คุณน้าทั้งหลายทำไม่ได้หรอก”
เมื่อกี้ตอนที่เธอกับว่านเจียวเจียวปล้ำกัน เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าอีกฝ่ายมีพลังวิญญาณหลงเหลืออยู่
นึกถึงคำสาปที่ทำให้คนบ้าซึ่งเคยถูกวางไว้ในตระกูลว่านก่อนหน้านี้ และคุณครูสอนพิเศษที่ถูกหวีเลือดยืมอายุ รวมถึง...
ชะตาของบรรดาคุณน้าที่ถูกเงามืดบดบังไม่มากก็น้อย
อาซุ่ยน้อยจนถึงตอนนี้ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ได้