เมื่อสบตากับปู้จั๋วที่ดวงตาสีทองแฝงไปด้วยความโกรธ ผู้พิพากษาเว่ยอยากจะแกล้งทำเป็นสุขุมนัก แต่แววตากลับซ่อนความรู้สึกผิดไม่อยู่ จนต้องเบือนหนีไป
ถึงแม้ว่า ตามลำดับชั้นการปฏิบัติงาน เขาย่อมควรฟังคำสั่งของเจ้ายมบาล
แต่จักรพรรดิผี โดยเฉพาะจักรพรรดิผีแห่งศูนย์กลางนั้น ย่อมสูงส่งกว่าเจ้ายมบาลอยู่แล้ว
เขาเพียงทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาของผู้บังคับบัญชาเท่านั้น นี่ควรถือว่า……ไม่นับเป็นการทรยศใช่ไหม?
ผู้พิพากษาเว่ยก็หลอกตัวเองอยู่ในใจเช่นนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะหันสายตากลับมาอีกครั้ง ใบหน้ายิ่งทำเป็นสุขุมหนักแน่น
เทียบกับความแค้นที่ถูกทรยศของปู้จั๋ว อาซุ่ยกลับรู้สึกงงงวยมากกว่า
ถ้าจุดประสงค์ของจีโหยวคืออันอันตั้งแต่แรก เขาก็ไม่จำเป็นต้องพยายามส่งเด็กคนนี้ไปยังส่วนลึกของแกนโลก ไปส่งให้อยู่ในมือเธอตั้งแต่แรกเลย
และตั้งแต่ต้น เป้าหมายของจีโหยวก็มีแต่เธอคนเดียว นอกจากคำอธิบายเรื่องซือเป่ยอันที่เป็น[กุญแจ]ที่เธอได้ยินจากปากเขา อาซุ่ยไม่เคยรู้สึกได้เลยว่าเขามีความประสงค์ร้ายต่ออันอันสักนิด
ผ่านเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น อาซุ่ยเข้าใจดีกว่าใครว่าตัวเธอตอนนี้ไม่ใช่คู่มือของอาจารย์ทั้งสามคน
แต่เธอก็ทำได้แค่มองดูให้บรรดาอาจารย์พาอันอันไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้
ตอนนี้ที่มองจีโหยวที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน และผู้พิพากษาที่ตามหลังเขามา สิ่งแรกที่อาซุ่ยนึกถึงไม่ใช่เรื่องที่เขาแทรกคนของตัวเองเข้ามาในวิหารเจ้ายมบาล แต่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
บางที……บางทีจีโหยวอาจช่วยเธอก็ได้?
ไม่รู้ว่าเป็นความเข้าใจผิดที่เกิดจากท่าทีของจีโหยวที่มีต่อเธอตอนอยู่ในส่วนลึกของแกนโลก