ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้ากันแล้วถูกยัดใส่แจกันดอกไม้ ฉายซั่วก็รู้ดีแก่ใจ
เด็กตัวเล็กที่ดูบอบบางคนนี้ มีแรงเยอะแค่ไหน
ดังนั้นครั้งนี้ เขาจึงเลิกคิดที่จะผลักเธอตกตึกอีกครั้ง
เขาจะ...“ถูก” เธอผลักตกตึก
เขาไม่เชื่อว่า หลังจากรู้ว่าเขาถูกลูกสาวแท้ ๆ ผลักตกตึก แม่จะยังเย็นชาและทำตัวเหินห่างกับเขาได้!
นอกจากนี้ เขายังมีจุดประสงค์อื่นอีก
นึกถึงคำสั่งเสียของคุณพ่อซิน ฉายซั่วหลับตา แล้วทิ้งตัวไปข้างหลังอย่างไม่ลังเล กลิ้งลงบันได พลางส่งเสียงร้องตกใจออกมาอย่างพอดี
ทว่า ยังไม่ทันที่เสียงร้องจะขาดหาย ก็เห็นอาซุ่ยน้อยที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่เหนือเขาหลายขั้นบันได กระโจนลงมาอย่างรวดเร็ว
ร่างเล็กสูงไม่ถึงหนึ่งเมตร แต่เคลื่อนไหวได้รวดเร็วและคล่องแคล่ว
เห็นเธอก้าวลงบันไดไม่กี่ก้าว ในจังหวะที่ร่างของเขาเพิ่งล้มไปด้านหลัง ก็ยื่นมือออกมาคว้าเสื้อผ้าของเขาไว้อย่างคล่องแคล่ว
ด้วยท่านี้ มุมนี้ หากเป็นเด็กทั่วไป อาจถูกดึงล้มลงไปด้วยกัน แต่แรงของอาซุ่ยน้อยนั้นมากพอ
ในสภาพที่ร่างของฉายซั่วเอนไปข้างหลังเก้าสิบองศา ก็ยังคงกระชากเขากลับมาได้อย่างหวุดหวิด
“แกอยากจะแกล้งล้มเรียกค่าเสียหายจากอาซุ่ย เอ็งเดาสิว่าฉันจะปล่อยเอ็งไหม!”
อาซุ่ยน้อยส่งเสียงดุร้าย พลางเตือนเมื่อดึงเขากลับมา
รูม่านตาของฉายซั่วหดลง มองดูเจ้าตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า แววตาฉายแวบแห่งความโหดเหี้ยม ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกมาจากกระเป๋า สิ่งที่อยู่ในมือ จ่อจะแทงไปที่แขนข้างที่อาซุ่ยกำลังรั้งเขาไว้