“ว้าว...”
เพื่อนๆ คราวนี้เชื่อจริงๆ แล้ว ถึงกับรู้สึกว่าสุดยอดมาก
หวงเติงเติงตื่นเต้นเป็นคนแรก “ฉันก็เอา! ฉันก็อยากบิน!”
หูเฟยเฟยลืมเรื่องร้องไห้ไปทันที รีบเข้าไปใกล้
“ซุ่ยซุ่ย ฉันด้วย ฉันด้วย!”
กัวเสี่ยวซือไม่พูดอะไร แต่แววตาเป็นประกาย ชัดเจนว่ามีความคาดหวังอยู่บ้าง
อาซุ่ยน้อย: ...
อาซุ่ยบอกแล้วว่าการโอ๋เด็กมันเหนื่อย
ไปโรงเรียนอนุบาลต้องโอ๋ มาออกรายการก็ต้องโอ๋
เฮ้อ!
“พวกเธอเข้าแถว ฉัน...”
อาซุ่ยพูดได้ครึ่งประโยค จู่ๆ ก็รู้สึกถึงไออัปมงคลอันรุนแรงที่พลุ่งพล่านอยู่ในภูเขา
สีหน้าของเด็กน้อยเคร่งขรึมลง ไม่สนใจจะโอ๋เด็กต่อ รีบบอกทุกคน
“ถึงที่นี่จะเป็นความฝัน แต่ในฝันมีสัตว์ประหลาดที่ชอบจับเด็ก เราต้องหลบมันให้ได้ถึงจะบินได้”
พออาซุ่ยน้อยพูดแบบนี้ เด็กๆ ถึงจะผิดหวังนิดหน่อย แต่ก็ยังพยักหน้า
“ซุ่ยซุ่ย พวกเราฟังเธอ”
ในกลุ่มมีทั้งอายุห้าขวบ หกขวบ เจ็ดขวบ
แต่ไม่มีใครรู้สึกว่าการฟังเด็กอายุสี่ขวบกว่าจะเป็นเรื่องผิดปกติ
อาซุ่ยน้อยพาพวกเธอเดินไปอีกทางหนึ่งซึ่งห่างจากไออัปมงคลนั้นทันที
หันไปเห็นว่านเจียวเจียวยังนั่งขมวดคิ้วอยู่กับที่ อยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่กล้า อาซุ่ยน้อยเดินเข้าไปฉุดเธอขึ้นมาจากพื้นด้วยมือเดียว น้ำเสียงยังคงดุๆ เหมือนเดิม
“ไปหรือไม่ไป? ไม่ไปก็ทิ้งเธอไว้!”
ว่านเจียวเจียวถูกขู่ให้สะดุ้ง สัญชาตญาณแรกคืออยากจะดื้อไม่ไป แต่ก็กลัวว่าพวกเขาจะทิ้งเธอจริงๆ ในที่สุดก็ต้องทำหน้างอๆ ตามพวกเขาไป
เธอตัดสินใจว่า พอออกจากที่นี่ไปเจอแม่เมื่อไหร่จะฟ้อง ให้แม่ตีเธอ!