[ขอแสดงความยินดี หน่วยฮีโร่อีการอสของคุณถึงค่าประสบการณ์สูงสุด 50 หน่วย]
[ระดับ 2→3]
[ดัชนีพลังรบ 40→60]
ลั่วเฉินตรวจดูของที่มังกรน้อยสายน้ำดรอปไว้
ดวงตามังกรสายน้ำ มีมูลค่าสูงมาก ใช้สร้างคริสตัลเวทมนตร์ได้ และสามารถใช้คริสตัลเวทมนตร์ร่ายเวทได้
เนื้อมังกร เมื่อกินเข้าไปจะช่วยบำรุงร่างให้แข็งแรง พวกที่ฝึกกายมักชื่นชอบเป็นพิเศษ
กระดูกมังกรใช้ตีอาวุธได้ ส่วนเกล็ดมังกรใช้ทำชุดเกราะ
แต่สิ่งที่ล้ำค่าที่สุด คงหนีไม่พ้นพลังสายเลือดมังกรสายน้ำนี่ล่ะ
อำพันสีฟ้าจาง ๆ ในมือ ข้างในมีเงาของมังกรสายน้ำอยู่ราง ๆ
[ความใกล้ชิดธาตุน้ำ·พลังสายเลือดมังกรสายน้ำ]
[ระดับ: ตำนาน]
[ผล:
หลังใช้จะได้รับสายเลือดมังกรสายน้ำ เพิ่มดัชนีพลังรบของตัวเอง ก้าวเข้าสู่หนทางการฝึกเวทสายน้ำ]
["สายเลือดมังกรสายน้ำ"ความใกล้ชิดธาตุน้ำ+60% สามารถหายใจใต้น้ำได้อย่างอิสระ]
พลังสายเลือดแบบนี้ ที่ทำให้คนธรรมดาก้าวเข้าสู่หนทางการฝึกได้ อัตราดรอปไม่ถึงหนึ่งในหมื่น
ต้องบอกว่าอีการอสนี่โชคดีไม่ธรรมดาจริง ๆ
ลั่วเฉินไม่รอช้า บีบอำพันสีฟ้าจาง ๆ นั้นแตกทันที
วินาทีนั้น เงามังกรในอำพันก็พุ่งเข้าสู่ร่างของเขา
เลือดทั่วทั้งร่างเดือดพล่าน ทุกเซลล์สั่นสะเทือน
ยกระดับสู่จุดสูงสุด!
[ขอแสดงความยินดี คุณได้รับสายเลือดมังกรสายน้ำ]
[เจ้าแผ่นดิน: ลั่วเฉิน]
[ระดับ: ชั้นต่ำ→ตำนาน]
[วิชาและสายเลือด: สายเลือดมังกรสายน้ำ]
[พรสวรรค์ต้นกำเนิด: F+]
[ระดับ: 1]
[ดัชนีพลังรบ: 0.5→6]
[ทักษะ: "หายใจใต้น้ำ""ความใกล้ชิดธาตุน้ำ+60%"]
[ค่าประสบการณ์: 0/10]
[หน่วยชาวนา: ไม่มี]
[หน่วยทหาร: ไม่มี]
[หน่วยฮีโร่: "เทพเจ้า"อีการอส]
[พรสวรรค์: เทพเจ้า"นักเดินเก้าการุญ"]
พลังอันยิ่งใหญ่ไหลเวียนไปทั่วร่าง ลั่วเฉินรู้สึกได้ว่าทุกเซลล์ในร่างกายกำลังส่งเสียงเชียร์อย่างมีความสุข
แม้พลังสายเลือดมังกรสายน้ำจะเอนเอียงไปทางด้านเวท แต่ในฐานะสิ่งมีชีวิตระดับตำนานอย่างมังกร ย่อมมีพละกำลังร่างกายที่แข็งแกร่งเป็นพื้นฐาน
พวกมันไม่ใช่จอมเวทแบบกระจกที่บอบบาง
โดยทั่วไปพลังเวทของจอมเวท จะถูกเก็บไว้ในจิตพลังในสมอง
แต่พลังเวทของมังกรส่วนใหญ่ ถูกเก็บไว้ในเซลล์กล้ามเนื้อทั่วร่างกาย
เรียกได้ว่าเป็นทั้งนักรบและนักเวทในตัว
ตำนาน... ไม่คิดเลยว่า พึ่งเข้าสู่โลกเจ้าแผ่นดินวันแรก ก็จะได้บรรลุสู่ระดับตำนานเสียแล้ว!
สัมผัสได้ถึงพลังอันท่วมท้นในร่างกาย ลั่วเฉินรู้สึกว่าตัวเองชกหนึ่งหมัดได้คนหนึ่ง!
“รอข้าขึ้นระดับ 2 แล้ว จะแข็งแกร่งขึ้นอีก”
ดัชนีพลังรบ 10 หน่วย พลังโจมตีพอจะทำให้อิฐก้อนหนึ่งแตกเป็นผงได้!
“อีการอส ไปกัน เราหาที่อื่นกัน”
ลั่วเฉินเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา การที่หน่วยฮีโร่แข็งแกร่งขึ้น มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้
แต่การที่ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ความรู้สึกที่ได้สัมผัสด้วยตัวเองช่างวิเศษนัก
โดปามีนที่สมองหลั่งออกมา เกินกว่าการกระทำทางกายใด ๆ ทั้งสิ้น
...
[คุณสังหารนักธนูก็อบลินระดับ 5 ได้รับค่าประสบการณ์ 5 พลังอาณาเขต 5]
[ขอแสดงความยินดี ค่าประสบการณ์ของคุณถึงสูงสุด 50 หน่วย]
[ระดับ 2→3]
[ดัชนีพลังรบ 12→18]
ผ่านการล่าครึ่งเช้า ลั่วเฉินก็ยกระดับขึ้นถึงระดับ 3 ได้สำเร็จ
ส่วนอีการอสถึงระดับ 4 แล้ว ดัชนีพลังรบสูงถึง 80
พอเที่ยง ลั่วเฉินก็ก่อกองไฟง่าย ๆ ขึ้น
ไม่ได้ให้อีการอสใช้แสงรัศมีเทวทูตจุดไฟ แต่ใช้วิธีสีไม้โบราณ ก่อไฟเอง ก็มีเสน่ห์อีกแบบหนึ่ง
ตอนนี้ลั่วเฉิน ต่างจากภาพเดิมที่ผอมซีดไปมากแล้ว
พละกำลังเขามหาศาลจนเกินจริง แต่รูปร่างไม่ได้ใหญ่โตขึ้น แค่จากผอมกลายเป็นสมส่วน
กล้ามเนื้อทุกมัดซ่อนพลังระเบิดอันแข็งแกร่ง
สีหน้าพรรณดีขึ้นกว่าเดิมมาก
อาการคอหงายและหลังโค้งเล็กน้อย ที่เกิดจากการก้มหน้เรียนตลอด ถูกแก้ไขหมดแล้ว
ราวกับได้เปลี่ยนร่างที่สมบูรณ์แบบใหม่
“นี่คือพลังเหนือมนุษย์สินะ ไม่แปลกใจที่เจ้าแผ่นดินทุกคนอยากก้าวเข้าสู่หนทางการฝึก”
มองกองไฟที่จุดขึ้นง่าย ๆ ด้วยการสีไม้ ลั่วเฉินถอนหายใจหนึ่งครั้ง ไม่ว่าเทคนิคใดก็สู้แรงแล้วปาฏิหาริย์ไม่ได้
เขาหยิบเนื้อมังกรข้าง ๆ ขึ้นมา เริ่มย่างอย่างช้า ๆ
อีการอสไม่กินอาหารของมนุษย์ ลั่วเฉินคนเดียวก็วุ่นวายสนุกสนาน
เอาน้ำผสมดินเหนียว เผาเป็นเครื่องปั้นดินเผาง่าย ๆ
ลองตุ๋นเนื้อมังกรซุปสักหม้อ ผลปรากฏว่าหม้อดินแตกระแหง เนื้อมังกรหนึ่งหม้อต้องทิ้งไป
ลั่วเฉินหัวเราะจนปากแทบไม่หุบ
สุดท้ายก็กินเนื้อย่างกับน้ำแร่ อิ่มอร่อยไปมื้อหนึ่ง
มื้อแรกในโลกเจ้าแผ่นดิน รสชาติก็ใช้ได้
พักสักครู่ ลั่วเฉินใช้พลังอาณาเขต 20 หน่วย แลกไม้ 10 หิน 10 สร้างหอธนูขึ้นตรงนั้น
[หอธนู]
[ระดับ: ธรรมดา]
[พลังโจมตี: 11(พลังเพลิงไร้ขีดจำกัด+1000%)]
[ความเร็วโจมตี: 1.1 นัด/วินาที(พลังเพลิงไร้ขีดจำกัด+1000%)]
[ระยะโจมตี: 220 เมตร(พลังเพลิงไร้ขีดจำกัด+1000%)]
[ลูกธนูคงเหลือ: ∞]
[ความทนทาน: ∞]
[คุณสมบัติ: "อมตะ""ไร้ขอบเขต""พลังเพลิงไร้ขีดจำกัด"]
[คำประเมิน: นี่เรียกว่าหอธนู?ใครเป็นพ่อแกเนี่ย!]
หอธนูนี่ คิดว่าต่อให้สู้กับมังกรน้อยสายน้ำที่เจอก่อนหน้านี้ตัวเดียวก็ยังได้
ความทนทานไม่จำกัด เท่ากับเป็นหน่วยที่ไร้เทียมทาน จะไม่ถูกโจมตีทำลาย
ลั่วเฉินขยับความคิด หอธนูก็เคลื่อนไปร้อยเมตรได้ในทันที
ภายใต้คุณสมบัติ"ไร้ขอบเขต"หอธนูไม่เพียงเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระ ยังไม่ถูกจำกัดใด ๆ แม้ไม่ได้อยู่ในอาณาเขตตัวเองก็ยังอยู่ได้
แบบนี้ก็ย้ายไปในอาณาเขตคนอื่นได้โดยตรงเลยสิ?
ของโกงขนาดนี้...
ลั่วเฉินขำไม่ออก พอวันหน้าสงครามอาณาเขตเริ่ม ย้ายหอธนูไปไว้ข้างคริสตัลเจ้าแผ่นดินคนอื่นโดยตรง จะต้องสู้ไปเพื่ออะไร?
แน่นอน การเคลื่อนที่ของไร้ขอบเขต จุดเริ่มต้นและปลายทางต้องอยู่ในระยะที่มองเห็น
อีกอย่าง หอธนูที่ความทนทานไม่จำกัด ก็ไม่ได้แปลว่าไร้เทียมทานในทุกด้าน
มันมีจุดอ่อนที่ร้ายแรง: การทำลายภูมิประเทศ
หอป้องกันพึ่งพาอาณาเขตในการตั้งอยู่ แม้ไร้ขอบเขตจะลบล้างคุณสมบัตินี้ ก็ยังต้องมีฐานราก
ถ้าเกิดการทำลายภูมิประเทศ อาคารบนภูมิประเทศนั้นก็จะถูกทำลายไปด้วย
เช่นเดียวกับหอธนูไม่สามารถอยู่กลางอากาศได้
“จริง ๆ ก็ใช้หอธนูเป็นกำแพงเมืองได้นะ...”
ลั่วเฉินพึมพำเบา ๆ หอธนูเปราะบางแต่ทนทานไม่จำกัด ทนได้ยิ่งกว่ากำแพงเมืองตอนหลัง
ยังป้องกันอากาศยานได้ในตัว
แต่จะให้ได้ผลแบบนั้น ต้องอัปเกรดอาณาเขตอีกเยอะ เพราะอาณาเขตระดับ 1 รับได้แค่ 10 อาคาร
ระดับอาณาเขต ก็คือระดับคริสตัลเจ้าแผ่นดิน
ลั่วเฉินมองไปที่คริสตัลเจ้าแผ่นดิน
[เงื่อนไขอัปเกรด: พลังอาณาเขต 500 หน่วย]
มา เอาเลย!
วันนี้ทำมันให้สำเร็จ!
ลั่วเฉินในใจไม่มีความคิดจะรับสมัครหน่วยชาวนาเลยแม้แต่น้อย หน่วยชาวนาต้องตัดไม้ เจาะหิน แล้วก่อสร้างอาคาร...
ฆ่ามอนสเตอร์ได้พลังอาณาเขต ไม่ดีกว่าเหรอ?
หรือว่าข้ายกดาบไม่ไหวแล้ว หรือว่าดัชนีพลังรบ 80 ของอีการอสมันเกินจริง?
“อีการอส ออกเดินทาง!”
ลั่วเฉินที่เลื่อนขั้นเป็นตำนาน ทัศนคติก็เปลี่ยนไปบ้าง
ทั้งสองออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าไปทางเหนือ
“อีการอส เจ้าพาข้าบินหน่อยได้ไหม?”
การเดินเท้าไปช้าเกินไป ลั่วเฉินอยากสำรวจที่ต่าง ๆ ให้มากขึ้น จะได้เปิดแผนที่มืดออกไปเรื่อย ๆ
ได้ยินดังนั้น อีการอสดึงมือทั้งสองของลั่วเฉิน ปีกทั้งสองกางออกจากด้านหลัง บินขึ้นสู่ทิศทางของฟากฟ้า
ดินแดนเล็ก ๆ ที่อาณาเขตลั่วเฉินตั้งอยู่ ค่อย ๆ กว้างใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในท้องฟ้า มองไปไกลแค่ไหน ก็เริ่มมองไม่เห็นขอบเขต