br /> “ไอ้เฒ่าบ้า กูจะฆ่ามึงให้ได้!” ศิษย์เอกสำนักปาฟู่ฟิวส์ขาดด้วยโทสะ ตะโกนใส่หลิ่วตงเยว่ราวกับหมาบ้า
“ฆ่ามัน!”
“ให้ตายสิ กูจะเอาแกสังเวยดาบ!”
ลูกศิษย์ตระกูลจ้าวต่างโห่ร้องด้วยความเดือดดาล
แต่ทุกคนได้แต่ตะโกน ไม่มีใครขยับ เพราะตอนนี้พวกเขาหมอบอยู่กับพื้น มือหนึ่งกุมกันตัวเอง อีกมือหนึ่งกุมหว่างขา
ไม่มีมือเหลือไปฆ่าหลิ่วตงเยว่เลยแม้แต่น้อย
รู้สึกถึงสายตาและเสียงหัวเราะรอบตัว พวกเขาแทบอยากมุดหายลงไปในดิน!
แต่พวกเขายังไม่กล้าลุกขึ้น
“ขะ… ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกท่าน ขออภัยด้วย” หลิ่วตงเยว่เองก็เขินสุด ๆ นี่มันสมบัติวิเศษอะไรกัน!
เก็บอาวุธคนอื่นก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังถอดเสื้อผ้าคนอื่นอีก?
พูดจบ หลิ่วตงเยว่ก็สะบัดพวกเขาแล้วตรงไปยังภูเขาไป๋คู
“ไอ้สารเลว มึงกลับมา มึงคืนเสื้อผ้ากูมา!”
“ข้าจะฆ่ามึงให้ได้เมื่อข้าออกไป!”
คนจากตระกูลจ้าวและสำนักปาฟู่ต่างตะโกนลั่น
คนรอบข้างพากันกลั้นขำ แล้วสู้กันต่อไป ไม่มีใครสนใจสำนักปาฟู่กับตระกูลจ้าวอีก พวกนั้นถูกรอบนี้เขี่ยทิ้งแน่
แต่ตอนนั้นเองที่จัตุรัสของสำนักไท่เสวียน บรรดาชั้นสูงของสำนักปาฟู่และตระกูลจ้าวหน้าแดงก่ำ!
ลูกศิษย์พวกเขาโดนถอดเสื้อผ้าล่อนจ้อน
ลูกศิษย์สองกลุ่มเปลือยกายมารวมกันที่หุบผาและทราย เนื้อขาววับ มีคนเป็นพันๆ เดินผ่านไปมา สู้รบกันข้างๆ เหมือนเดินชมสวนสัตว์ ภาพนั้นชวนแสบตาจริงๆ
“ฮ่าๆๆ ลูกศิษย์สำนักปาฟู่ขาวดีจริงแฮะ!”
“จ้าวเสียนของตระกูลจ้าวนั่น ก้นงอนใช้ได้เลยนะ ฮ่าๆ!”
เสียงหัวเราะรอบข้างทำให้พวกชั้นสูงสองฝ่ายแทบอยากจะเดินหนีไปเดี๋ยวนั้น
แต่ถ้าพวกเขาไป แล้วลูกศิษย์ล่ะ จะทำยังไง?
แม้แต่ผู้อาวุโสของสำนักไท่เสวียนก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วน รีบเปลี่ยนมุมของกระจกส่องฟ้าดินไปที่อื่น
“เฒ่าน้อยนั่นเป็นศิษย์สำนักฉางเซิงใช่ไหม? เจ็ดน้ำเต้าวิเศษของเขาช่างประหลาด เหตุใดถึงถอดเสื้อผ้าคนอื่นด้วย?” ผู้อาวุโสผู้นึงพึมพำ
คนอื่นๆ เองก็ครุ่นคิดตาม ต่างก็ไม่เข้าใจ
เมื่อก่อนไม่เคยได้ยินว่ามีอาวุธวิเศษแบบนี้มาก่อน
แต่พวกเขาก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะการทดสอบนี้ก็เหมือนเด็กเล่นตีกัน ไม่อาจดึงดูดความสนใจพวกเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้น การทดสอบครั้งนี้ก็เพื่อปูทางให้ศิษยสำนักไท่เสวียนของพวกเขาอยู่แล้ว
ตอนนี้หลิ่วตงเยว่กวดฝีเท้าสุดกำลัง ด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูง เขาก็พบว่าคนที่อยู่ข้างหน้าเขามีไม่มากแล้ว
“หรือข้าจะมีหวังชิงเงิน 5,000 ตำลึงนั่น?” หลิ่วตงเยว่พลันดีใจ
อันดับหนึ่งร้อยแรกมีรางวัลเป็นเงิน 5,000 ตำลึง
ตอนนั้นกะจะเอา 800 ตำลึงให้นายหลี่หานโจวใช้หนี้พนัน ที่เหลือก็เก็บไว้ใช้ฝึกบำเพ็ญ แล้วซื้อชุดให้รุ่นน้องมาใส่ใช้ชีวิต
คิดได้ดังนี้ หลิ่วตงเยว่ก็มีแรงฮึดขึ้นอีก
“เฒ่าน้อยมาจากไหน วิชาตัวเบาดีจริง!” ทันใดนั้นก็มีเสียงดังราวฟ้าผ่า ดังขึ้น แล้วร่างหนึ่งก็ขวางทางหลิ่วตงเยว่ไว้
ผู้มาใหม่รัศมีพลังแรงกล้า มีดาบโค้งคาดเอว คมวาววับ
“เฉินจงอ้าวแห่งสำนักเยว่ซาน!”
เห็นเครื่องแต่งกายผู้มา หลิ่วตงเยว่พลันใจหาย
รัศมีของอีกฝ่ายดูเหมือนขั้นเจ็ดขั้นพลังยุทธ ซึ่งตนมิอาจเทียบชั้นได้เลย
“ศิษย์สำนักลัทธิเต๋าที่เสื่อมอำนาจ ยังสามารถไล่ตามมาจนถึงกลุ่มสามสิบอันดับแรกได้ ก็ถือว่ามีฝีมืออยู่บ้าง แต่อันดับข้างหน้ามิใช่สิ่งที่เจ้านักยุทธขั้นห้าจะได้มาแค่เพียงวิ่งเร็ว” เฉินจงอ้าวกล่าวช้าๆ
“สู้กันเลย!”
หลิ่วตงเยว่ครั้งนี้ไม่ลังเล รู้ดีว่าตนมิอาจสู้เฉินจงอ้าวได้ คนผู้นี้เป็นศิษย์เอกแห่งสำนักเยว่ซาน ชื่อเสียงโด่งดังในยุวชนรุ่นเดียวกัน ตนเทียบไม่ติด
ดังนั้นเจ็ดน้ำเต้าวิเศษจึงลอยออกมาทันที
ฉายแสงเขียวเข้าที่หน้าของเฉินจงอ้าวจนเขียวจี๋
“อะไรของมัน?” เฉินจงอ้าวออกตัวตั้งแต่นำหน้ามาตลอด อยู่แนวหน้าสุด ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นข้างหลังเลย ได้แต่มองเจ็ดน้ำเต้าวิเศษพลางหัวเราะเย็น “ดูเหมือนเจ็ดน้ำเต้าวิเศษ แต่เจ็ดน้ำเต้าวิเศษที่ไหนมีแสงเขียว เจ้านักยุทธขั้นห้าตัวจ้อย ต่อให้มีเจ็ดน้ำเต้าวิเศษในมือ แล้วจะทำอะไรได้?”
เฉินจงอ้าวไม่เชื่อเลยว่าเจ็ดน้ำเต้าวิเศษของหลิ่วตงเยว่จะดูดอาวุธเขาได้
นอกจากจะสร้างโดยปรมาจารย์สร้างอาวุธวิเศษชั้นยอด ไม่อย่างนั้นด้วยกำลังของหลิ่วตงเยว่ อย่าได้คิดสะเทือนอาวุธในมือเขาเลย และเมื่อเห็นหลิ่วตงเยว่ยากจนขนาดเสื้อคลุมลัทธิเต๋ายังขาด เขาก็ไม่เชื่อว่าเจ็ดน้ำเต้าวิเศษในมือหลิ่วตงเยว่จะมีพลังมาก
“ดูด!”
หลิ่วตงเยว่รู้ดีว่าตนคราวนี้คงเสร็จแน่ เจ็ดน้ำเต้าวิเศษของตนอาจไม่มีผลกับเฉินจงอ้าวจริงๆ แต่ตอนนี้ไม่มีทางอื่นแล้ว ได้แต่ลองดูสักที
ฟิ้ว!
เจ็ดน้ำเต้าวิเศษสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงดูดมหาศาลพวยพุ่งออกมาสู่เฉินจงอ้าว
“หึ!”
เฉินจงอ้าวแค่นเสียงเย็น รัศมีสีทองจากร่างเปล่งประกาย!
“ร่างพันชั่ง!”
ร่างของเฉินจงอ้าวหนักแน่นดั่งน้ำหนักพันชั่ง ดาบโค้งในมือยิ่งถูกกำไว้แน่นไม่ปล่อย!
“เจ้าอย่าหวังดูดอาวุธของข้าไป!”
เฉินจงอ้าวหัวเราะเย็น
“เอ๊ะ?”
แต่ทันใดนั้นเอง ดาบโค้งในมือยังไม่ทันลอยออกไป เสื้อผ้าบนร่างกลับถูกฉีกออกเสียงดังฉีก! จากนั้นเฉินจงอ้าวก็ไม่รู้เรื่องเลย เสื้อผ้าเขากลายเป็นเศษผ้า ถูกหลิ่วตงเยว่ดูดเข้าหลักน้ำเต้าไป
ชั่วพริบตาเดียว เฉินจงอ้าวก็ยืนโทงต่อต่อหน้า หลิ่วตงเยว่
“โอ๊ยบ้า!”
เฉินจงอ้าวรีบหมอบลง เอามือปิดของสงวนตัวเอง ส่วนดาบโค้งในมือก็หลุดลอยไปตอนนี้ ถูกดูดเข้าหลักน้ำเต้า
“เอ่อ…”
หลิ่วตงเยว่มองภาพคุ้นตา นึกไม่ถึงว่าหลักน้ำเต้าตัวเองจะดูดเสื้อผ้าของแม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับนี้เข้ามา
“มึงบ้าหรือเปล่า มึงใช้สมบัติวิเศษอะไรวะ ไอ้โรคจิต!” เฉินจงอ้าวด่าลั่น “มึงคืนเสื้อผ้ามากู!”
เฉินจงอ้าวแทบอยากร้องไห้
เขาก็เป็นอัจฉริยะในหมู่ยุวชนชื่อดัง ถ้าใครเห็นเขาตูดเปลือย จะยังเอาหน้าไปที่ไหนในยุทธภพต่อไป?
“ขอโทษนะ เสื้อผ้าท่านขาดหมดแล้ว คืนให้ไม่ได้หรอก” หลิ่วตงเยว่รีบกล่าวขอโทษ แล้วว่า “ข้าไปก่อนละกัน ถ้าเจอพวกสำนักท่านเมื่อไหร่ ค่อยไปขอเสื้อจากพวกนั้นแล้วกัน”
ว่าแล้ว หลิ่วตงเยว่ก็ใช้วิชาตัวเบาผละหนีไป
“ไอ้สารเลว มึงกลับมา!”
เฉินจงอ้าวด่ากราด
“ฮ่าๆๆ!”
ตอนนั้นเอง มีคนตามมาจากด้านหลัง เห็นเฉินจงอ้าวนั่งยองตูดเปลือยอยู่ ก็อดหัวเราะไม่ได้
“หัวเราะพ่อมึงสิ พอข้าออกไปจะฆ่ามึง!”
“ฮ่าๆๆๆๆ!”
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!”
ศิษย์อีกหลายคนที่ตามหลังมาเห็นสภาพของเฉินจงอ้าวก็ชะงักไปก่อน แล้วพาลกุมพุงหัวเราะลั่น
เฉินจงอ้าวตอนนี้ไม่มีแรงจะด่าใครแล้ว เขาแทบอยากทรยศชาติหนีไป
ออกจากประเทศนี้ไป ไปอยู่ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเขา!