ถ้าไม่ใช่แมวดำตัวนั้น แล้วจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ?
แต่หลี่หานโจวรู้ตัวอยู่ก่อนแล้ว ในแขนเสื้อมีป้ายอักขระสายฟ้าห้าทิศเตรียมไว้พร้อม
ทันทีที่แมวดำตัวนี้กำลังจะกระโจนเข้าใส่หลี่หานโจว สายฟ้าก็ผ่าลงมาจากฟากฟ้าดังสนั่น ฟาดเข้าใส่แมวดำตัวนั้นเต็มๆ
“เหมียว!”
แมวดำร้องโหยหวน แล้วก็ร่วงลงกับพื้น ไม่รู้ว่าตายหรือยัง
ยายแก่คนนั้นอ้าปากค้างอึ้งไปทันที
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมจู่ๆ ฟ้าผ่าล่ะ?
“ไม่เห็นแมวของยายเลยนะ” หลี่หานโจวส่ายหน้า
“แมวฉัน...” ยายแก่เดินอ้อมหลี่หานโจวไป มองดูแมวที่นอนแน่นิ่งสิ้นลมอยู่บนพื้น ดวงตาสีเลือดของนางยิ่งแดงก่ำขึ้นอีก นางจ้องเขม็งมาที่หลี่หานโจวแล้วพูดว่า “แกเป็นคนฆ่าแมวฉัน!”
“คุณยาย อย่ามาแอบอ้างกันแบบนี้สิ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” หลี่หานโจวรีบพูด
“ก็แกนั่นแหละ!” เสียงของยายแก่กรีดร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยอง “คืนแมวฉันมา แกต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”
“แมวตัวเดียวให้ผมชดใช้ชีวิต? แล้วอีกอย่าง คุณมีหลักฐานอะไรว่าแมวตัวนั้นเป็นของคุณ?” หลี่หานโจวเบ้ปาก “ตอนกลางวันผมมาเห็นแมวคุณนะ แมวคุณมัน... ไม่ได้ดำปิ๊ดปี๋เหมือนถูกเผาอย่างนี้สักหน่อย”
“ฉันจะฆ่าแก ฆ่าแก ฆ่าแก...”
ดวงตาของยายแก่ยิ่งแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ เขี้ยวแหลมๆ งอกออกมา ราวกับว่าในอีกอึดใจถัดมาจะกระโจนเขมือบหลี่หานโจวทั้งเป็น