"ไม่ต้องกังวล ฉันเข้าไปแล้ว"
หนานซินนอนอยู่บนเตียงตรวจ พร้อมกับการตรวจที่ลึกขึ้น ร่างกายของเธอก็เกร็งขึ้นมาทันที
ด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย และความรู้สึกพิศวงที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าฝีมือของอีกฝ่ายช่ำชองมากเพียงใด
เมื่อตรวจลึกเข้าไปอีก เธอเผลอหนีบขาไว้โดยไม่รู้ตัว
"อย่า..."
"ไม่ลึกมาก ผ่อนคลายไว้ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"
เสียงที่นุ่มหูของหมอหนุ่มราวกับมีมนต์สะกด ความเจ็บปวดเล็กน้อยเมื่อครู่ก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง
ค่อยๆ ร่างกายของหนานซินก็ผ่อนคลายลง
ไม่กี่นาทีต่อมา
หนานซินหน้าแดงก่ำ ลุกขึ้นมาใส่ชุดชั้นใน
"คุณหมอจี้ ฉันมีลูกได้ไหมคะ?"
เธอมองไปที่ร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ข้างอ่างล้างหน้า ก้มตัวเล็กน้อยล้างมือ ร่องนิ้วที่ชัดเจนอยู่ใต้สายน้ำ แขนท่อนหนึ่งที่โผล่ออกมามีเส้นเลือดปูดเล็กน้อย ชวนให้คิดไปไกล
จี้โจวเหย่ส่งสายตามองเธอ นัยน์ตาสีดำมืดลึก ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ปิดบัง
"ชีวิตคู่ไม่ลงตัวเหรอ?"
หนานซินหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
เธอกัดริมฝีปาก พยักหน้าอย่างเขินอาย: "อื้ม... มีเพียงครั้งเดียว"
"ครั้งเดียว?"
"มี...มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
หนานซินกำชายเสื้อไว้ นึกทบทวนในใจว่า 'ในสายตาหมอ ไม่มีเพศสภาพ'
แต่เมื่อสายตาตกไปที่นิ้วเรียวของเขา สมองก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพการตรวจเมื่อครู่ ลมหายใจก็ปั่นป่วนทันที
เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เธอจึงหลบสายตาไปมองที่แฟ้มประวัติคนไข้ใต้มือของคุณหมอจี้
ลายมือของชายหนุ่มคมชัด งดงาม ไม่มีความหวัดของลายมือหมอเลย เป็นระเบียบและสะอาดตา
"ร่างกายพื้นฐานเธอแย่เกินไป มีสัญญาณว่าจะแท้ง ถ้าอยากให้ลูกอยู่รอดก็ต้องนอนเฝ้าสังเกตอาการ ฉันแนะนำให้เธอรีบแจ้งญาติทันที"
สีหน้าหนานซินซีดลง
ตลอดการตั้งครรภ์เธอระมัดระวังมาก คอยฉีดยาบำรุงครรภ์ตลอด ช่วงนี้ก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงได้ฝากความสัมพันธ์ขอคิวพบแพทย์เฉพาะทางไว้
แต่ไม่คิดว่าจะมีสัญญาณว่าจะแท้ง
เธอกำชายกระโปรงแน่น: "คุณหมอ ขอแค่ได้คลอดลูก ไม่ว่าอะไรฉันก็ยอมทำ!"
แต่งงานมาสามปี ฟู่เป่ยเฉินพูดว่า 'ไม่ชอบเด็ก' แต่งงานกันมาไม่เคยแตะต้องเธอเลย
ครั้งนั้นเป็นเรื่องไม่คาดฝันหลังเมา
หนานซินกลัวว่าฟู่เป่ยเฉินจะไม่ต้องการลูกคนนี้ ดังนั้นจึงเป็นครั้งแรกที่เธอขัดคำสั่งฟู่เป่ยเฉิน
ระหว่างที่เขาไปทำงานที่ต่างประเทศครึ่งปี เธอแอบฉีดยาบำรุงครรภ์ กินยาจีนจนกระเพาะเป็นแผล ก็ยังอุ้มท้องได้ถึงเจ็ดเดือน
ถ้าเพียงพวกเขามีลูกด้วยกัน ชีวิตคู่ที่เย็นชาลงเรื่อยๆ ก็คงยังพอรั้งเอาไว้ได้...
"จะเก็บหรือไม่เก็บ ก็ต้องมีลายเซ็นญาติ"
เสียงเย็นชาดังมาจากข้างหู ราวกับมองทะลุความคิดของเธอได้หมด
หนานซินตะลึงไปครู่หนึ่ง ความคิดที่เริ่มรุนแรงขึ้นก็ค่อยๆ สงบลงเพราะคำพูดของจี้โจวเหย่
เธอกัดริมฝีปาก ในที่สุดก็ตัดสินใจได้
"ได้ ฉันจะไปโทรศัพท์เดี๋ยวนี้"
ตอนที่เธอออกไป หญิงตั้งครรภ์คนต่อไปก็เดินเข้าห้องตรวจ
ที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชนชั้นสูง คนไข้ไม่มากนัก เธอหามุมหนึ่งในโถงทางเดินที่ไม่มีใคร กดโทรหาฟู่เป่ยเฉิน
สายแรก ไม่มีคนรับ
สายที่สองก็ยังไม่มีคนรับ
จนกระทั่งโทรครั้งที่สาม ปลายสายถึงรับ
แต่คนที่รับสายไม่ใช่สามีของเธอฟู่เป่ยเฉิน แต่เป็นเสียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ
"พ่อกำลังจูบแม่อยู่เลย แม่ช่างน่ารำคาญจริงๆ เลยนะ!"
หนานซินชะงักไปทันที
ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยก็ดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงที่นุ่มนวลเกลี้ยกล่อมที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน
"น่วนน่วน เอาสมองให้พ่อหน่อย"
"พ่อคะ เมื่อกี้พ่ออยู่ที่ระเบียงจูบแม่อยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมรีบออกมาเร็วจัง?"
"น่วนน่วน อย่าซน"
เสียงผู้หญิงที่อ่อนโยนดังขึ้น แฝงไปด้วยความเอาใจ: "เป่ยเฉิน นายเอาใจเธอแบบนี้เสมอ น่วนน่วนจะถูกนายตามใจจนเสียคนเอานะ"
ฟู่เป่ยเฉินหัวเราะเบาๆ: "น่วนน่วนของเราสี่ขวบแล้ว เมื่อไหร่เธอจะยอมแต่งงานกับฉัน?"
"อย่าพูดไร้สาระ นายมีครอบครัวแล้ว"
"เธอก็รู้ว่าที่ฉันแต่งกับเธอ ก็แค่จะประชดเธอที่ตอนนั้นผลักไสฉัน"
เสียงของฟู่เป่ยเฉินเย็นลง เต็มไปด้วยความรังเกียจไม่ปิดบัง "หนานซินคนไร้ค่านี่ สามปีมานี้ ฉันแค่แตะตัวเธอก็รู้สึกแย่ คงจะคิดไปแล้วว่าคืนนั้นเป็นฉัน"
คำพูดของผู้ชายดั่งฟ้าผ่าลงกลางใจหนานซิน
สีหน้าเธอซีดเผือดในทันที
คืนนั้นไม่ใช่เขาอย่างนั้นเหรอ แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร...
ข่าวร้ายที่ไม่คาดคิด ทำให้หนานซินรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา ท้องก็ปวดบีบขึ้นมาด้วย
แต่เธอไม่มีเวลาสนใจ สมองเต็มไปด้วยเรื่องเมื่อเจ็ดเดือนก่อน
เจ็ดเดือนก่อน
ฟู่เป่ยเฉินอยู่ดีๆ ก็พาเธอออกไปงานเลี้ยง
แต่งงานกันสามปี ฟู่เป่ยเฉินแทบไม่เคยพาเธอออกไปไหนเลย ขนาดงานแต่งงานก็ไม่ได้จัด มีแต่พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายที่รู้ว่าพวกเขาจดทะเบียนกัน
ดังนั้นวันนั้นหนานซินดีใจมาก
ตั้งแต่เธออายุสิบแปดเห็นฟู่เป่ยเฉินครั้งแรก เธอก็ชอบเขาเข้าแล้ว เงียบๆ อยู่ข้างๆ เขามาหกปี
ต่อมา ฟู่เป่ยเฉินก็มองเห็นเธอ แต่งงานกันทันควัน
วันนั้นเธอดื่มเหล้าไปมากอย่างประหลาด พอตื่นขึ้นมา ก็มีเพียงเธอคนเดียวนอนเปลือยอยู่บนเตียงในโรงแรม ส่วนฟู่เป่ยเฉินก็ไปทำงานที่ต่างประเทศแล้ว
เธอคิดมาตลอดว่าคืนนั้นเป็นคืนที่เธอกับฟู่เป่ยเฉินอยู่ด้วยกัน
ตอนนั้นเอง ข้อความจากเพื่อนสนิทนักข่าวเสิ่นจือเซี่ยก็ส่งมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมด้วยรูปถ่ายชัดๆ หลายใบ
"ซินซิน เกิดอะไรขึ้น! สามีเธออยู่กับพี่สาวเธอได้ยังไง?"
ในภาพ ฟู่เป่ยเฉินสวมเสื้อโค้ทสีดำ อุ้มเด็กหญิงชุดเจ้าหญิงสีชมพูด้วยแขนข้างหนึ่ง อีกข้างจูงผู้หญิงใส่แว่นกันแดด
ถึงแม้ภาพจะถ่ายได้แค่ใบหน้าด้านข้างของผู้หญิง แต่หนานซินก็ยังจำได้ทันทีว่า นั่นคือพี่สาวแท้ๆ ของเธอ — หนานหยู!
เขาก้มลงผ้าพันคอให้เธออย่างทะนุถนอม เป็นความหวงแหนที่หนานซินไม่เคยได้รับ
มีของเหลวอุ่นๆ ไหลออกจากใต้ตัว ความเจ็บปวดในท้องก็กำเริบขึ้นอย่างกะทันหัน
แต่งงานมาสามปี ลูกของพี่สาวกับสามีอายุสี่ขวบแล้ว
ภาพตรงหน้าราวกับกำลังบอกหนานซินว่า แอบรักหกปี ชีวิตแต่งงานสามปีคือเรื่องตลก!
เธอยิ้ม
ฟู่เป่ยเฉินอยากได้หมวกเขียวขนาดนั้น เธอก็จะให้เขาสมใจ!
หนานซินกลับไปที่ห้องตรวจอีกครั้ง น้ำเสียงสงบไร้ซึ่งอารมณ์:
"สามีฉันนอกใจ เรื่องยาบำรุงครรภ์ฉันเซ็นยินยอมเอง"
จี้โจวเหย่ที่กำลังก้มเขียนประวัติคนไข้หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับผู้หญิงที่มีนัยน์ตาแดงก่ำ และสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตั้งใจแน่วแน่
วินาทีถัดมา รูม่านตาของเขาหดลง
จากนั้นก็รีบลุกขึ้นพุ่งไปหาหนานซิน
ในจังหวะที่ร่างของอีกฝ่ายอ่อนแรงลง เขาก็อุ้มหนานซินขึ้นในแนวนอน
เลือดใต้ตัวเธอเปื้อนเสื้อคลุมสีขาวของจี้โจวเหย่ แต่เขาไม่สนใจ ก้าวยาวๆ รีบวิ่งไปทางห้องฉุกเฉิน
"หญิงตั้งครรภ์ตกเลือดมาก ต้องผ่าตัดทันที!"
—
ต่างประเทศ
ฟู่เป่ยเฉินรับโทรศัพท์กลับมาจากมือน่วนน่วน เมื่อเห็นชื่อ 'หนานซิน' ในบันทึกการโทร ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เกิดความหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อกี้ที่พวกเขาคุยกัน นานซินได้ยินหมดเลยหรือเปล่า?
ที่เขาไม่ชอบหนานซิน ก็เพราะตอนนั้นเธอใช้โควตาเรียนต่อต่างประเทศ บีบให้หนานหยูต้องท้องแก่ไปต่างประเทศอย่างอนาถ ดังนั้นสามปีมานี้เขาถึงได้เย็นชากับเธอ
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เธอเป็นภรรยาที่ดีคนหนึ่ง พอคิดว่าจะต้องแตกคอกัน เขากลับรู้สึกไม่อยากให้เกิดขึ้น...
ตอนนั้นเอง มือขาวเนียนสองข้างก็กอดเขาจากด้านหลัง
เสียงนุ่มนวลของหนานหยูดังมาจากด้านหลัง พร้อมกับถอนหายใจอย่างจนใจ:
"เป่ยเฉิน ไม่งั้นนายกลับไปหาซินซินเถอะ ถ้าซินซินรู้ว่าลูกในท้องไม่ใช่นาย ทั้งที่ตัวเองก็เป็นลูกบุญธรรมจากสถานรับเลี้ยงเด็ก อย่างน้อยก็ยังมีนายอยู่ข้างๆ เธอ ไม่งั้นเธอคงทรมานแค่ไหน"
"สมควรแล้ว!"
ฟู่เป่ยเฉินหัวเราะเย็น: "เธอต้องทั้งสละตำแหน่งคุณนายฟู่ และออกจากบ้านไปแบบมือเปล่า ฉันจะให้เธอได้ลิ้มรสความทุกข์ที่นายเคยเจอ"