"ที่เธอเรียกว่ารัก นี่คือการทำร้ายคนอื่นเพื่อตัวเองงั้นหรอ?"
ฟู่เป่ยเฉินเหมือนจะคิดอะไรได้ในทันใด เขาชี้ไปที่หนานซิน ใต้ตาของเขาแดงเล็กน้อย: "อาหยู เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เธอที่ผ่านมาเป็นคนบริสุทธิ์และใจดี ไม่มีทางทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้ได้เลย นั่นก็คือชีวิตหนึ่งนะ"
"หนานหยู เธอทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง"
ตูม!
คำพูดของฟู่เป่ยเฉินเหมือนค้อนทุบหัวใจของหนานหยูอย่างแรง
สมองของเธอว่างเปล่าทันที
เธอเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง
ครอบครัวล้มละลาย พ่อติดคุก แม่ตอนนี้ก็ป่วย แม้แต่ที่พึ่งเดียว ฟู่เป่ยเฉินก็ไม่ต้องการเธออีกแล้ว
เธอไม่มีอะไรเหลือแล้ว...
ทันใดนั้น เธอเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอหันกลับมามองหนานซินอย่างรวดเร็ว แววตามีความโหดร้ายบ้าคลั่งวูบหนึ่ง
เป็นเพราะเธอคนนี้!
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้!
หนานหยูคว้าแก้วน้ำบนตู้ข้าง ๆ แล้วขว้างไปที่ท้องของหนานซิน
"ผู้หญิงเลวอย่างเธอ! ไปตายซะ!"
เรื่องเกิดขึ้นเร็วเกินไป ในตอนนี้บอดี้การ์ดอยู่ห่างจากเธอพอสมควร ยังไงก็ไม่มีทางขวางทัน
ด้วยความตกใจ หนานซินทำได้เพียงเอี้ยวตัวปกป้องท้องไว้
เกือบจะในวินาทีที่หนานหยูลงมือ ร่างหนึ่งพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว โอบหนานซินพร้อมทั้งผ้าห่มไว้ในอ้อมแขน
"ปัง!"
แก้วน้ำกระแทกเข้ากับท้ายทอยของฟู่เป่ยเฉิน แล้วตกลงพื้นแตกกระจาย