เพื่อไม่ให้กระทบต่องานเปิดตัวน้ำหอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หนานซินจึงมาที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายล่วงหน้า โดยมีเสิ่นจือเซี่ยติดตามมาด้วย
เพราะมีพ่อของหนานซินที่เป็นระเบิดเวลา คอยกังวล เสิ่นจือเซี่ยจึงไม่วางใจให้หนานซินมาคนเดียว เธอจึงยืนยันที่จะตามมาด้วย
"ผลตรวจทุกอย่างดีมาก คราวนี้ก็วางใจได้แล้ว" เสิ่นจือเซี่ยพลิกดูผลตรวจที่เพิ่งออกมา พลางยิ้มน้อยๆ
หนานซินลูบท้องที่กลมโตของตนเบาๆ ในใจรู้สึกตื้นตัน
ไม่รู้ตัวเลยว่าผ่านมาเก้าเดือนแล้ว ลูกในท้องดิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เพิ่งจะรู้สึกได้ในเวลานี้ว่าภายในท้องมีชีวิตน้อยๆ ที่สมบูรณ์อยู่หนึ่งชีวิต
ทั้งสองคนเพิ่งจะเดินถึงหน้าลิฟต์ ก็มีร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาขวางไว้
ฟู่เป่ยเฉิน
ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำจางๆ สภาพโดยรวมดูหงุดหงิดและสิ้นหวัง
เขาดูเหมือนตั้งใจรออยู่ที่นี่ พอเห็นหนานซินก็รีบก้าวเดินเข้ามาหาเธอทันที
เสิ่นจือเซี่ยรีบเอ่ยเตือนพร้อมกับขวางอยู่ข้างหน้าหนานซิน
"คุณฟู่ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
สายตาของฟู่เป่ยเฉินข้ามเสิ่นจือเซี่ยไป จ้องเขม็งที่หนานซิน "ผมตั้งใจรอเธออยู่ตรงนี้"
น้ำเสียงของเขาค่อนข้างแหบพร่า สภาพโดยรวมดูแย่มาก
"มีธุระอะไรหรือเปล่า?"
นี่เป็นครั้งแรกที่หนานซินได้เจอฟู่เป่ยเฉินหลังจากหย่าร้าง ไม่รู้ว่าทำไม ตอนนี้ในใจเธอกลับสงบนิ่งอย่างบอกไม่ถูก ไม่มีความรู้สึกใดๆ วูบไหวอีกต่อไป
แต่ฟู่เป่ยเฉินไม่ได้สงบนิ่งเหมือนเธอเลย