วิลล่ายอดเมฆ คือที่พำนักของจี้โจวเหย่ในเมืองเจียงเฉิง
รถไมบัคสีดำแล่นอย่างนุ่มนวลท่ามกลางรัตติกาล ภายในรถกว้างขวาง อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย็นจางๆ ของหนังและไม้ซีดาร์ผสมกัน
หนานซินถูกจัดวางไว้ที่เบาะหลัง ศีรษะหนุนหมอนนุ่มๆ ร่างกายยังคงถูกห่อหุ้มอย่างมิดชิดด้วยเสื้อสูทตัวกว้างของจี้โจวเหย่
จี้โจวเหย่นั่งอยู่ข้างๆ เขาสายตามองไปที่ใบหน้าของเธอ
ภายใต้แสงสลัวในรถ คิ้วของเธอยังคงขมวดแน่นแม้ในขณะที่หมดสติ ราวกับกำลังแบกรับความเจ็บปวดอันยิ่งใหญ่
จี้โจวเหย่เผลอยื่นนิ้วออกไปโดยไม่รู้ตัว อยากจะปัดปอยผมเปียกๆ ที่หน้าผากของเธอออก แต่เมื่อปลายนิ้วเกือบจะแตะผิวที่เย็นเฉียบของเธอ ก็ชะงักกึกทันที
เขากำลังทำอะไรอยู่?
จี้โจวเหย่ดึงมือกลับ ขมวดคิ้วแน่นขึ้น
ความรู้สึกที่ไม่สามารถควบคุมได้นี้ ทำให้เขาหงุดหงิดเล็กน้อย
"ฉันเกลียดพวกคุณ..."
หนานซินที่หมดสติอยู่พลันละเมอออกมาไม่ชัดเจน ร่างกายกระสับกระส่ายขยับเล็กน้อย ดึงรั้งบาดแผลบนตัว ทำให้เธอเจ็บจนครางออกมาเบาๆ หางตามีน้ำตาใสๆ ซึมออกมา กลิ้งลงอาบแก้มที่ขาวซีด
เมื่อมองดูใบหน้าของหนานซินที่ซีดลงเรื่อยๆ เขาจึงพูดเสียงทุ้มกับผู้ช่วยที่นั่งอยู่ข้างหน้าว่า "ให้เซินอวิ๋นชวนนำอุปกรณ์ตรวจของแผนกสูติ-นรีเวชและศัลยกรรมไปที่วิลล่ายอดเมฆ"
"ครับ!"
รถแล่นเข้าเขตวิลล่ายอดเมฆบนไหล่เขาอย่างเงียบเชียบ จอดอยู่หน้าวิลล่าหลังหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้เขียวชอุ่ม
วิลล่าที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ประดุจอสูรยักษ์ผู้โดดเดี่ยวหมอบซ่อนอยู่ในความมืดของรัตติกาล
จี้โจวเหย่อุ้มหนานซินขึ้นอีกครั้ง ก้าวยาวๆ เดินตรงไปยังวิลล่า