เสิ่นจือเซี่ยเหมือนค้นพบทวีปใหม่ หยิบมีดโกนที่จี้โจวเหย่ยังไม่ทันเก็บขึ้นมา
“คุณหมอสูติฯ ที่เธอพูดถึง เป็นผู้ชายเหรอ?”
หนานซินไม่คิดว่ามันมีอะไร
นางพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คุณหมอจี้เป็นสูติแพทย์ที่เก่งมาก ถ้าไม่มีเขา ฉันคงไม่รอดทั้งลูกและตัวฉัน เพราะงั้นจือเซี่ย ตอนนี้การที่ฉันอยู่ที่นี่จึงเหมาะที่สุด”
“ซินซินผู้น่าสงสารของฉัน”
จือเซี่ยหมดสนใจมีดโกน กอดหนานซินเบา ๆ ด้วยดวงตาแดงก่ำ
ซินซินรู้เรื่องทุกอย่าง และยิ่งรู้ก็ยิ่งเวทนามากขึ้น
“แม่และสามีของเธออะไรกัน ไปตัดขาดกับพวกเขาซะ ต่อไปฉันจะเลี้ยงสองแม่ลูกคน!”
จือเซี่ยเป็นลูกคนเดียว พ่อแม่ทำงานเป็นข้าราชการ ดูแลเธอดีตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าเธอจะประกาศว่าจะไม่แต่งงานเลยก็ยอมรับได้ ดังนั้นจึงนิสัยใหญ่โต ไม่เหมือนหนานซินที่อ่อนโยนและรอบคอบ
ทั้งสองจึงเป็นเพื่อนรักกันมานานหลายปี
หนานซินยิ้มพร้อมกับตบหลังจือเซี่ยเบา ๆ “ไม่ต้องจ่ะ กลุ่มฟู่เพิ่งโอนมาให้ 3 ล้าน ฉันไม่จนเงิน”
“ฟู่เป่ยเฉินจะใจใหญ่ขนาดนั้น?” จือเซี่ยกลอกตามอย่างสงสัย
หน่ายซินไม่ปิดบังจือเซี่ย เธอรู้ว่านางเองเป็น "มูน" เรื่องนี้
“ถ้าฉันเดาไม่ผิด งบของฝ่ายพัฒนาความงามของกลุ่มฟู่ไม่สูงอย่างนั้น เงินนี้แล้วสวนทางกับหนานหยูคงจ่ายเอง เพื่อความมั่นคงในตำแหน่งของนาง เธอจะทำแบบนี้”