ดวงอาทิตย์ยามเช้าลอยขึ้น หมอกเหนือผืนน้ำทะเลสลายหายไปจนหมด
หลินต้าจู้พาช่างก่ออิฐสองคน แบกปูนซีเมนต์กับแผ่นไม้เข้ามาในลานบ้าน
“พี่ไห่จื่อ เมื่อคืนครึกครื้นกันไม่น้อยเลยนะ พี่นอนไม่ค่อยหลับหรือ?”
หลินต้าจู้วางเครื่องมือลงกับพื้น แล้วยกมือปาดเหงื่อบนใบหน้า
หลินไห่ยื่นน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วให้เขาชามหนึ่ง “ไม่เป็นไร วันนี้ปิดเพดานห้องใต้ดินให้เรียบร้อย แล้วทำประตูหน้าต่างให้แน่นสนิทด้วย”
หลินต้าจู้รับคำ ก่อนจะเรียกช่างก่ออิฐมาเริ่มผสมปูน
หลินไห่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ
ห้องใต้ดินนี้ขุดลึกลงไปถึงสามเมตร ผนังอิฐแดงทั้งสี่ด้านฉาบปูนซีเมนต์หนาสามชั้น ตรงกลางยังจงใจเว้นช่องว่างเป็นชั้นอีกชั้นหนึ่ง
หลินไห่ให้ต้าจู้ยัดฟางแห้งกับแกลบลงไปในช่องว่างจนเต็ม นี่เป็นฉนวนกันความร้อนแบบดั้งเดิมที่สุด แต่ก็ได้ผลดีที่สุด
“ไห่จื่อ ห้องใต้ดินนี่ทำซะเหมือนอุโมงค์เลย จะเก็บของไว้ได้จริงเหรอ?”
หลินเซียงถู่เดินผ่านหน้าประตู พลางใช้ไม้จิ้มฟันแคะฟันและชะเง้อมองเข้าไปข้างใน
หลินไห่ไม่สนใจเขา หันหลังเดินเข้าบ้านไป
หลินเซียงถู่พูดอยู่ฝ่ายเดียวจนเสียหน้า จึงคายไม้จิ้มฟันออกจากปากแล้วพึมพำเดินจากไป
ใช้เวลาเพียงครึ่งวัน งานปิดเพดานห้องใต้ดินก็เสร็จสมบูรณ์
ประตูไม้สองชั้นบานหนาถูกติดตั้งไว้ตรงทางเข้า ขอบประตูตอกแผ่นยางจากยางรถเก่าปิดตามรอยต่อ พอปิดลงก็แนบสนิทไม่มีช่องว่าง