เล้งเว่ยเยว่ดูเหมือนจะไม่ทันสังเกต นางเก็บกวาดของมีค่าที่เหลือทั้งหมดในโถงใหญ่จนหมดสิ้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าไม่สู้ดีนัก
เห็นได้ชัดว่า สิ่งที่ได้มานั้นต่ำกว่าที่คาดไว้มาก
“ดูท่าพวกเราคงโชคไม่ดีนัก สถานที่แห่งนี้คงถูกปล้นสะดมมาหลายรอบแล้ว” เล้งเว่ยเยว่หันกลับมามองหลี่ชิงซาน น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าโกรธหรือดีใจ “ตามข้อตกลง แผ่นหยกเหล่านี้ แบ่งให้เจ้าสามส่วน”
นางเอาแผ่นหยกคุณภาพต่างๆ สิบกว่าอันออกมาจริงๆ แล้วส่งให้หลี่ชิงซานตรงหน้า
หลี่ชิงซานไม่ปฏิเสธ รับแผ่นหยกเก็บใส่ย่าม แล้วประสานมือคารวะ “ขอบคุณสหายเต๋า” ในใจกลับระแวดระวังยิ่งขึ้น หญิงผู้นี้รักษาสัญญามากเกินไป ยิ่งทำให้เขาวิตกกังวล
เล้งเว่ยเยว่สำรวจเขาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยถาม “ยังไม่ทราบว่าสหายเต๋าจะเรียกขานว่าอย่างไร?”
หลี่ชิงซานใจคิดฉับไว แต่สีหน้าไม่สะทกสะท้าน “ผู้น้อยโจวอวิ๋น นักบำเพ็ญอิสระคนหนึ่ง”
“โจวอวิ๋น...”
เล้งเว่ยเยว่พูดชื่อนี้ซ้ำอีกครั้ง มุมปากใต้ผ้าคลุมสีดำดูเหมือนจะยกยิ้มอย่างมีความหมาย “ดี ท่านโจว วันนี้ร่วมมือกันอย่างราบรื่น หวังว่าวันหน้าจะได้พบกันอีก”
พูดจบ นางก็ไม่หยุดอยู่อีก ร่างพลันไหววูบ กลายเป็นเงามืดพุ่งออกจากโบราณสถาน หายไปสุดขอบฟ้าในพริบตา ไม่มีทีท่าจะลงมือแม้แต่น้อย
หลี่ชิงซานยืนอยู่กับที่ ตะลึงไปครู่หนึ่ง
จากไปแล้วอย่างนั้นหรือ? ง่ายดายปานนี้เชียว? มาตรการเตรียมพร้อมมากมายที่เขาตระเตรียมไว้กลับไม่ได้ใช้เลยแม้แต่อย่างเดียว
‘หญิงผู้นี้จิตใจลึกซึ้ง กระทำการคาดเดายาก มิใช่ผู้ที่ง่ายต่อการรับมือ นางอาจจะไม่เห็นค่าของที่ได้มานี้ หรือไม่ก็...ลงเครื่องหมายอะไรบางอย่างไว้บนตัวข้า หรือแผ่นหยกสีดำนั่นจะมีอะไรผิดปกติ?’ หลี่ชิงซานสงสัยใคร่คิด ตรวจร่างกายอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ