"สองหมื่นแปดพัน!"
เสียงของเติ้งย่าหลินเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด แฝงด้วยความขุ่นเคือง
หลี่ชิงซานไม่สะเทือนแม้แต่น้อย ราวกับว่าอารมณ์ของอีกฝ่ายไม่เกี่ยวกับเขา เขาเพิ่มราคาอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความแน่วแน่ราวกับเหล็กกล้า: "สามหมื่นห้าพันธาตุปราณ"
"ปัง!" ภายในงานแตกตื่นไปทั้งงาน!
"สามหมื่นห้าพันธาตุปราณ! เพื่อยาหลักเพียงหนึ่งเดียว!"
"บ้าไปแล้ว! บ้าไปจริงๆ!"
"คนผู้นี้ตั้งใจมาขัดปรมาจารย์เติ้งโดยเฉพาะหรืออย่างไร?"
"ช่างมือเติบเหลือเกิน! ตระกูลไหนถึงมีทรัพย์สินหนาเพียงนี้?"
ใบหน้าของเติ้งย่าหลินดำคล้ำราวก้นหม้อ อกกระเพื่อมเบาๆ
ราคานี้เกินมูลค่าที่แท้จริงของเถาทองหยางเส้นนี้ไปไกลแล้ว เป็นราคาที่ตั้งใจประชดประชันกันล้วนๆ
แม้เขาจะมีทรัพย์สมบัติมากมาย แต่ก็มิใช่จะสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้ ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย เขากลับถูกคนไร้ชื่อเสียงคนหนึ่งทุ่มธาตุปราณจนพูดไม่ออก!
เขาจ้องเขม็งไปทางหลี่ชิงซาน เนิ่นนาน ก่อนจะกัดฟันสบถออกมาเย็นชา: "ฮึ่ม! ดี! ดีมาก! สหายผู้นี้มีทรัพย์สินหนาแน่นเหลือเกิน ข้า... ขอยอมแพ้!"
เสียงเย็นชานี้ ใครก็ได้ยินถึงความโกรธแค้นและปัญหาในภายหลังที่แฝงอยู่
ผู้อาวุโสจ้าวคุนเห็นดังนั้น รีบเอ่ยปลอบประโลมด้วยรอยยิ้ม: "สามหมื่นห้าพันธาตุปราณ! ยังมีผู้ใดจะให้ราคาสูงกว่านี้อีกหรือไม่? สามหมื่นห้าพันครั้งที่หนึ่ง! สามหมื่นห้าพันครั้งที่สอง! สามหมื่นห้าพันครั้งที่สาม! ตกลง! ขอแสดงความยินดีกับสหายผู้นี้ เถาทองหยางเส้นนี้เป็นของคุณแล้ว!"
หลี่ชิงซานโล่งอกเล็กน้อยในใจ สำเร็จ! แม้จะต้องแลกมาด้วยราคาที่ไม่ใช่น้อย และได้สร้างศัตรูกับเจ้าเมืองท้องถิ่น แต่เพื่อโอสถผูกแก่น ทุกอย่างก็คุ้มค่า
เขาสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นชาจากห้องชั้นบน ดั่งงูพิษจ้องเขม็ง แต่ในใจเขากลับไร้คลื่นใดๆ
...
"ศิษย์พี่ ธาตุปราณที่เราเตรียมมา อาจไม่พอสำหรับการแข่งขันชิงโอสถผูกแก่น..."