วันรุ่งขึ้น ในน้ำเต้าดั่งใจ หินวิญญาณระดับล่างแปดพันก้อน กลายเป็นหินวิญญาณระดับกลางแปดพันก้อนแล้ว
“หินวิญญาณระดับกลางแปดพันก้อน นั่นก็คือหินวิญญาณระดับล่างแปดแสนก้อน เทียบเท่าทรัพย์สินของจอมแก่นทองขั้นสำเร็จได้ ด้วยทรัพยากรเหล่านี้ ระยะสั้น ๆ ไร้กังวลเรื่องทรัพยากรแล้ว!”
หลี่ชิงซานจ้องเขม็ง ดวงตาเป็นประกาย กล่าวด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่งในใจ
ออกจากตำหนักถ้ำ เขามุ่งหน้าไปยังถนนร้อยทรัพย์ในย่านตะวันออก
สถานที่แห่งนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความมีระเบียบของศาลาฉื่อเสีย ริมถนนสองข้างร้านค้าเรียงราย กลางถนนมีนักบำเพ็ญอิสระจำนวนมากปูเสื่อขายของ เสียงเรียกขาย เสียงต่อราคาดังระงม ดูวุ่นวายแต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
สินค้านานาชนิดวางเรียงรายมากมาย จริงปลอมปนกันยากจะแยกแยะ
หลี่ชิงซานมีเป้าหมายชัดเจน หาร้านอักขระวิญญาณก่อน
เขาเดินไปยังร้านขนาดใหญ่สี่ห้าแห่ง แต่ละแห่งซื้อของวิเศษอาคมขั้นสองระดับล่างเป็นชุด ๆ หลายสิบชิ้น ชนิดครอบคลุมการโจมตี การป้องกัน วิชาเหาะหนี การเสริมพลัง รวมซื้อได้สามร้อยชิ้น ใช้จ่ายหินวิญญาณระดับกลางสามร้อยก้อน
ค่าใช้จ่ายนี้สำหรับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั่วไปนับว่าฟุ่มเฟือย แต่เทียบกับเงินก้อนมหาศาลที่เพิ่งได้มา กลับไม่ใช่เรื่องใหญ่
ที่มุมร้านของวิเศษอาคมร้านสุดท้าย เขาบังเอิญพบของวิเศษอาคมชิ้นหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ในกล่องของเก่าอย่างไม่ใยดี
ของวิเศษอาคมนี้มีสีทองจาง ๆ รูปทรงคล้ายมีดสั้น แต่ผิวเต็มไปด้วยรอยแตกลาย แสงวิญญาณมืดมัวจนถึงขีดสุด
“เจ้าของร้าน สิ่งนี้ขายอย่างไร?” หลี่ชิงซานใจเต้น หยิบของวิเศษอาคมชิ้นนั้นขึ้นมา