ในห้องยา หลี่ชิงซานรีบกลืนโอสถวิญญาณรักษาบาดแผลลงไปหนึ่งเม็ด สงบลมปราณและโลหิตที่ปั่นป่วนเล็กน้อยจากการกระตุ้นของวิเศษอาคม ไม่นานนักลมหายใจก็กลับสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง
สายตาของเขาจดจ่อไปที่เตาหลอมยาระดับยอดชั้นสามสีทองหม่นนั้น
เตานี้สูงประมาณครึ่งคน ตั้งสามขา งดงามโบราณโอ่อ่า บนตัวเตาสลักลายดวงดาวสุริยันจันทรา มังกรเหินหงส์ร่ายรำ อักขระเรืองรองใต้ฝุ่นผงเลือนราง ผสานสอดประสานกับปราณวิญญาณรอบข้างอย่างก้องกังวาน ประหนึ่งสร้างฟ้าดินเล็ก ๆ ของตนเองขึ้นมา
พลังกดดันวิญญาณอันเกรี้ยวกราดและกลิ่นอายเต๋าหยั่งลึกที่มันแผ่ออกมา นับเทียบเครื่องรางวิญญาณไม่ได้แม้เสี้ยวเดียว นี่คือของวิเศษชั้นยอดอย่างแท้จริง!
และเป็นของวิเศษระดับยอดที่แม้จอมแก่นทองขั้นสำเร็จยังเฝ้าฝันถึง!
หลี่ชิงซานก้าวขึ้นไปข้างหน้า พยายามใช้พลังญาณสื่อสารและผูกพันกับเตา แต่กลับพบว่าเตาหลอมยาหนักอึ้งราวขุนเขา ภายในดูเหมือนยังคงมีอาคมกั้นที่ทรงพลังบางอย่างหลงเหลืออยู่ เชื่อมโยงกับสายธารใต้ดินและทั่วทั้งโถงซวนเทียนอย่างยากจะมองเห็น ด้วยพลังแห่งการสร้างฐานและพลังญาณในระดับเขา แม้แต่จะสั่นคลอนแม้เสี้ยวเสี้ยวก็ยังไม่อาจทำได้
"จริงดังคาด ของล้ำค่าเช่นนี้ ใครเล่าจะเก็บไปได้โดยง่าย?"
หลี่ชิงซานขมวดคิ้วแน่น ใจเริ่มกระวนกระวายขึ้นมา
ที่นี่มิใช่ที่ควรอยู่เนิ่นนาน การต่อสู้เมื่อครู่แม้จะถูกห้องยากั้นไว้บ้าง แต่มิอาจการันตีได้ว่าจะไม่ดึงดูดผู้อื่นให้มาเห็น
ท่ามกลางความจนปัญญา จู่ ๆ ความคิดกล้าหาญก็ผุดขึ้นในใจ: "น้ำเต้าดั่งใจสามารถรองรับสรรพสิ่งและยกระดับคุณภาพได้ ไม่รู้จะสามารถ...เก็บเตานี้ได้หรือไม่?"