โจวเถายาวมองไปที่หลี่ชิงซานแล้วเอ่ยถาม "ท่านปู่ ท่านคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ? ไกลไปหรือไม่?"
หลี่ชิงซานพยักหน้าด้วยท่าทางพึงพอใจ "ดีนัก ไม่ไกลหรอก! ที่นี่แหละ สงบดี ข้าเพียงต้องการความเงียบสงบ"
เมื่อมีโจวเถายาวอยู่ด้วย ราชการทุกอย่างก็ถูกย่นย่อลง ทำเรื่องทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว
หลี่ชิงซานรับป้ายคำสั่งและแผนที่ฉบับย่อมาแล้ว ก็จากมากับโจวเถายาว
"เถายาว ไม่ทราบว่าศิษย์พี่เย่หลิงซวงช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง? ปีนั้นต้องขอบคุณศิษย์พี่เย่ที่แนะนำให้ข้าเข้าสำนัก ข้าเก็บความกตัญญูนี้ไว้ในใจตลอด"
หลี่ชิงซานเอ่ยถาม
โจวเถายาวยิ้มตอบ "เจ้าหมายถึงศิษย์พี่เย่หรือ? นางคือตำนานของเหล่าศิษย์พวกเราเชียวนะ! ว่ากันว่าไม่นานมานี้ได้โอกาสอันยิ่งใหญ่ กลับมาก็ปิดประตูบำเพ็ญทันที บอกว่าจะทะลวงขั้นสร้างฐานให้จงได้!"
เย่หลิงซวงปิดประตูบำเพ็ญเพื่อทะลวงขั้นสร้างฐานแล้ว!
หลี่ชิงซานเข้าใจในใจ ยิ่งทำให้ความคิดที่จะจากไปชั่วคราวแน่วแน่ยิ่งขึ้น
เสาหลักปิดประตูบำเพ็ญอยู่ หากจางหงซิ่วออกจากการปิดประตูบำเพ็ญแล้วมาหาเรื่อง ก็จะไม่มีผู้ใดยื่นมือมาช่วยได้ทันท่วงที
โจวเถายาวยังกำชับเรื่องที่ต้องระวังเมื่อออกนอกสำนักอีกหลายอย่าง ยัดยันต์ส่งสาส์นให้เขาไปหลายแผ่น แล้วจึงจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
หลี่ชิงซานมิได้รอช้า กลับไปยังตำหนักร้างสมบัติเก็บข้าวของอย่างง่าย ๆ
อันที่จริงก็ไม่มีอะไรต้องเอาไป น้ำเต้าดั่งใจที่สำคัญที่สุดซ่อนไว้ติดตัว กระบี่มังกรเพลิงเก็บไว้ในตันเถียน ยันต์วัชระกับยันต์เข็มทองวางไว้ในที่หยิบง่าย
เขาจัดการตำหนักร้างสมบัติเล็กน้อย แล้วถือป้ายคำสั่ง ออกจากสถานที่ซึ่งเขาอาศัยอยู่มากว่าสองปีและมอบโอกาสเกิดใหม่ให้เขา
ตามคำชี้แนะของแผนที่ หลี่ชิงซานออกจากประตูสำนักชุนชิว ปลุกยานวิเศษชั้นล่างที่สำนักแจกจ่ายให้—เรือลำน้อยลำหนึ่ง โคลงเคลงบินไปทางตลาดชิงหยาง