ฉันนี่แหละอันดับหนึ่ง นั่งรถเข็นถล่มเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง

ตอนที่ 15 ฉันคืออันดับหนึ่ง เปิดวีลแชร์ไล่ฆ่ากลางเกมทางหลวง

6 นาที· 1.5K คำ

หมาป่าใหญ่ย่อตัวต่ำ ยืนอยู่หน้าเฉียงขวาของวีลแชร์ ขาทั้งหกงอเล็กน้อย ร่างทั้งร่างตึงแน่นราวกับคันธนูที่ขึ้นสายจนสุด

แค้นที่ถูกผึ้งต่อยจนหน้าบวมเป็นหัวหมูเมื่อครู่ยังไม่ทันหาย ตอนนี้ยังมีพวกที่วิ่งมาหาที่ตายอีกฝูง ช่างถูกใจมันเสียจริง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกระดับดาวกดข่มหรือเปล่า ทันทีที่หมาป่าใหญ่คำรามลั่น ฝูงสัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามาฝั่งตรงข้ามก็ชะงักฝีเท้าลงอย่างเห็นได้ชัด ครึ่งจังหวะ มีตัวขาสั้นอยู่สองสามตัวถึงกับเซ เกือบหน้าคะมำลงไปกองกับพื้น

เอ้อร์เฟิ่งบินขึ้นจากไหล่เจียงหาว แล้วหยุดลอยอยู่หน้าเฉียงซ้ายของวีลแชร์

ร่างอวบกลมของมันชะงักกลางอากาศเล็กน้อย มิติรังผึ้งเปิดออกอย่างไร้เสียง ฝูงผึ้งดำทะมึนแผ่ขยายออกเป็นชั้น ๆ เบื้องหลัง ราวกับม่านสีดำผืนใหญ่ที่ค่อย ๆ คลี่ออก บดบังแสงสว่างไปครึ่งฟ้า

เจ้าตัวเล็กทั้งสองสบตากัน ตัวหนึ่งแววตาดุดัน อีกตัวมีดวงตารวมสะท้อนแสง ต่างฝ่ายต่างแสดงท่าทีไม่ยอมกันอยู่เล็กน้อย

วินาทีต่อมา ทั้งคู่ก็พุ่งเข้าใส่ฝูงสัตว์ประหลาดพร้อมกัน

พวกสัตว์ประหลาดฝั่งตรงข้ามย่อมไม่ยืนเฉยให้จัดการ

ตั้งแต่วินาทีที่เริ่มนับถอยหลัง พวกมันก็เคลื่อนไหวแล้ว

ตัวที่นำหน้าคือกระต่ายประหลาดสิบตัว ลูกตาสีเทาขาวเบิกกว้าง พวกมันกระโดดดึ๋ง ๆ พุ่งเข้ามา เขี้ยวแหลมที่เรียงไม่เป็นระเบียบในปากส่งเสียงกึกกัก ขณะกระโดดก็มีน้ำลายไหลย้อย

หมาป่าใหญ่ถีบขาหลัง พุ่งเข้าใส่ราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่ถูกยิงออกไป กระต่ายเคราะห์ร้ายตัวหน้าสุดยังไม่ทันอ้าปาก ก็ถูกอุ้งเท้าตบกระเด็น ลอยคว้างตีลังกากลางอากาศสามรอบครึ่งก่อนตกลงพื้น กระแทกถนนเด้งไปสองครั้ง แล้วก็ตายคาที่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป