ฉันนี่แหละอันดับหนึ่ง นั่งรถเข็นถล่มเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง

ตอนที่ 97 ฉันไม่ได้คิดจะกินพนักงานจริง ๆ สักหน่อย

7 นาที· 1.7K คำ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เจียงหาวรู้สึกว่าความเจ็บปวดราวกับถูกต้มให้สุกทั้งเป็นค่อย ๆ บรรเทาลง แทนที่ด้วยความสบายอบอุ่นตั้งแต่ภายในสู่ภายนอก ราวกับแม้แต่วิญญาณก็เบาหวิวขึ้นหลายส่วน

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

นี่เธอดูดซับพลังจนหมดแล้วหรือ?

สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ตอนนี้ร่างทั้งร่างกำลังเปล่งแสงจาง ๆ ผิวขาวนวลเนียนละเอียดราวหยกมันแพะชั้นดี ดูราวกับผ่านการขัดเกลาตั้งแต่หัวจรดเท้า ขจัดส่วนเกินเก็บส่วนดี แม้แต่คิ้วตาก็คมขึ้นหลายส่วน

เจียงหาวกำลังจะเปิดแผงข้อมูลส่วนตัวดู แต่กลับเห็นคุณเงือกสาวที่พาเธอมายังเรือนสี่ประสาน ยืนอยู่ข้างบ่อน้ำพุร้อนตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

เมื่อเห็นเจียงหาวลืมตา คุณเงือกสาวก็ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า “แขกผู้ทรงเกียรติ เชิญไปพักที่ห้องรับรองสักครู่ก่อนนะคะ พวกเราจะเปลี่ยนน้ำพุร้อนให้ใหม่ค่ะ”

คราวนี้เจียงหาวถึงสังเกตว่าน้ำพุร้อนสีขาวน้ำนมแต่เดิม ตอนนี้จางจนแทบโปร่งใสแล้ว ประกายระยิบบนผิวน้ำก็เลือนหายไป

หรือว่าเธอจะดูดซับพลังในน้ำพุร้อนไปเกือบหมดในคราวเดียว?

เธอยังไม่ตอบตกลงทันที แต่ถามอย่างระมัดระวังว่า “ต้องจ่ายเงินเพิ่มไหมคะ?”

ตอนนี้ยอดเงินคงเหลือของเธอมีไม่ถึง 190,000 ถ้าถูกหักอีกครั้งละ 99,999 เธอกลัวว่าตัวเองกับเจ้าตัวเล็กทั้งสามคงถูกยึดตัวไว้ตรงนั้นเลย

ในโลกความจริง ถ้าไม่มีเงินจ่าย อย่างมากก็ถูกยึดตัวไว้ล้างจาน แต่ที่นี่หากไม่มีเงินจ่าย หลังถูกยึดตัวไว้แล้วจะให้ล้างจาน หรือถูกสับทำเป็นจาน อันนั้นก็พูดยาก

คุณเงือกสาวยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะ การเปลี่ยนน้ำพุร้อนเป็นบริการที่รวมอยู่ในแพ็กเกจสูงสุดแล้ว เปลี่ยนได้ไม่จำกัดครั้ง แขกดูดซับได้เร็ว แสดงว่าร่างกายของคุณเข้ากับน้ำพุร้อนมากเลยค่ะ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป