เมื่อจ้องมองเงาร่างของหญิงสาวหลังม่านหน้าต่างชั้นสามที่เปิดแง้มอยู่ เงานั้นก็เหมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงหัวใจเธออย่างแรง
เป็นไปไม่ได้
เธอส่ายหน้า เจียงอวี่ไม่ใช่คนแบบนั้น
ภาพลวงตาจากรักแรกในใจที่ฝังแน่นมาสามปีมากพอจะกดความสงสัยทั้งหมดของเธอเอาไว้
เธอกำใบหย่าและแหวนคู่ในกระเป๋าแน่น สูดหายใจลึก ก่อนปลดเข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นหญิงสาวรีบปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูรถแล้วพุ่งลงไป กู้เหยียนเจ๋อก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ
ตลอดทางที่ผ่านมา เธอเอาแต่เติมหน้า พลางพึมพำซ้ำไปซ้ำมาว่าพอเจอเจียงอวี่แล้วควรพูดอะไร เดี๋ยวก็กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ เดี๋ยวก็มั่นใจว่าเขายังรักเธออยู่แน่ ๆ
เธอถึงกับหยิบแหวนเพชรคู่ที่เตรียมไว้ตั้งนานแล้วมาแกว่งตรงหน้าเขา “นายว่าคู่นี้เขาจะชอบไหม?”
กู้เหยียนเจ๋อกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างแรง คำว่า “กลับมาเถอะ ฉันยังอยู่ตรงนี้” จ่ออยู่ที่ริมฝีปาก แต่สุดท้ายเขาก็กลืนมันกลับลงไป
ไม่จำเป็นแล้ว
ตั้งแต่วินาทีที่เธอหยิบแหวนออกมา ความหวังสุดท้ายในใจเขาก็แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง
แต่หลังจากพุ่งออกไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หันกลับมา…
หัวใจของเขาพลันเต้นระทึก
เธอเปลี่ยนใจแล้วหรือเปล่า?
แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือ…
ในวินาทีสุดท้าย เธอกลับเกาะขอบหน้าต่างรถ เชิดคางขึ้นแล้วสั่งอย่างเอาแต่ใจ “ดูแลตัวเองดี ๆ ห้ามไปยุ่งกับเสิ่นจืออิน!”
“สองสามวันนี้ฉันจะพักอยู่ที่นี่ อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลา ห้ามออกไปไหนมั่วซั่ว”
“ไม่อย่างนั้นถ้าฉันกลับมา ฉันโกรธแน่”
พูดจบ เธอก็หันหลังวิ่งเข้าไปในอาคารพักอาศัย โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสักครั้ง
กู้เหยียนเจ๋อนั่งอยู่ในรถ มองทางเข้าบันไดที่เธอหายลับไป ก่อนยกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ
แปดโมงสิบเจ็ดนาที
แอบรักมาห้าปี แต่งงานกันสามปี ความรักและการเอาใจใส่ที่มอบให้เธออย่างหมดใจ สุดท้ายกลับแลกมาได้เพียงภาพแผ่นหลังของเธอที่กำลังรีบรุดไปหาคนอื่น
ปลายนิ้วของเขาลูบกล่องกำมะหยี่ในกระเป๋าเสื้อสูท—
สร้อยคอเพชรที่สั่งทำไว้ล่วงหน้าสามเดือน เพื่อฉลองวันครบรอบแต่งงานปีที่สาม เดิมทีเขาตั้งใจจะมอบให้เธอเป็นเซอร์ไพรส์คืนนี้
ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว
เมื่อบุหรี่มอดไหม้จนหมด เขาก็บี้ก้นบุหรี่แล้วสตาร์ตรถ ขับออกจากหมู่บ้านไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เขาเปิดหน้าต่างรถ ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกรูเข้ามา พัดพาความลังเลเฮือกสุดท้ายไปด้วย
เขาคิดว่า เอาแบบนี้ก็แล้วกัน
อิสรภาพที่เธอต้องการ เขามอบให้แล้ว
ส่วนชีวิตของเขา ก็ควรกลับไปอยู่บนเส้นทางเดิมเสียที
หน้าห้อง 302 ในอาคารพักอาศัย ซูจือเซี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกดกริ่ง
ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว
เจียงอวี่สวมเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ ท่อนล่างเปลือยเปล่า เผยให้เห็นเรียวขาที่ยาวและเซ็กซี่ ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อย ทันทีที่เห็นเธอ ดวงตาก็เบิกกว้าง ราวกับไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“จือเซี่ย? เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”
เสียงของเขาแหบพร่า แววตาทั้งประหลาดใจและยินดีปนความลนลานเล็กน้อย เหมือนเด็กหนุ่มไร้เดียงสาในวันวานไม่มีผิด
ใจของซูจือเซี่ยอ่อนยวบลงทันที เงาร่างที่เห็นจากข้างล่างเมื่อครู่ถูกลืมไปจนหมดสิ้น
เธอเม้มปาก หยิบใบหย่าออกมายื่นตรงหน้าเขา น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังเดิมพันทุกอย่าง “เจียงอวี่ ฉันหย่าแล้ว”
“เพื่อเธอ ฉันอยากรู้ว่าคำว่าชอบที่เธอเคยพูดไว้เมื่อก่อน ยังนับอยู่ไหม?”
เจียงอวี่ชะงัก ก้มมองใบหย่าแล้วเงยหน้ามองเธอ คิ้วขมวดเข้าหากัน น้ำเสียงคล้ายตำหนิแต่ก็เหมือนเป็นห่วง “ทำไมเธอถึงใจร้อนแบบนี้? แค่เพราะ…”
เขาพูดยังไม่ทันจบก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยื่นมือโอบเธอเข้าบ้าน
ทันทีที่เดินถึงห้องนั่งเล่น หางตาของเขาก็เหลือบไปทางห้องน้ำ ส่งสัญญาณให้หญิงสาวที่อยู่ข้างในฉวยโอกาสออกไป
“ยัยโง่” เขาลูบผมเธอเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนเสียจนเหมือนจะหยดเป็นน้ำ
เป็นอย่างที่คิด ยัยโง่ที่กู้เหยียนเจ๋อตามใจจนเสียคน หลอกแค่ไม่กี่คำก็ได้ตัวมาแล้ว
ผู้หญิงคนนี้มีทั้งเส้นสายและทรัพยากรของตระกูลกู้ในมือ แถมยังมีบัตรเครดิตสีดำที่ใช้ได้ไม่จำกัดวงเงิน มากพอให้เขาต่อสู้พลิกสถานการณ์กลับมาได้
ในห้องนั่งเล่นมีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงจาง ๆ ลอยอยู่ ซึ่งไม่ใช่กลิ่นของเธอ
ซูจือเซี่ยเหลือบมองผ้าคลุมไหล่สีอ่อนของผู้หญิงที่พาดอยู่บนโซฟา หัวใจพลันกระตุกวูบ
“ผ้าคลุมไหล่นี่…”
“อ๋อ เมื่อวานลูกพี่ลูกน้องฉันมาขอพักค้างคืน แล้วลืมไว้” เจียงอวี่เก็บมันขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนโยนเข้าไปในห้องนอนตามสบาย “เธอเพิ่งได้งานทำ ตอนนี้ยังไม่มีที่ไปชั่วคราว”
ซูจือเซี่ยพยักหน้า ถึงจะยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ
ภาพลวงตาจากรักแรกในใจมากพอให้เธอหาเหตุผลแก้ต่างแทนเขาได้ทุกเรื่อง
เจียงอวี่จูงเธอไปนั่งบนโซฟา แล้วพร่ำพูดถึงความคิดถึงตลอดหลายปีที่ผ่านมา เล่าว่าแอบติดตามความเคลื่อนไหวของเธออยู่เงียบ ๆ และเล่าว่าวันที่เธอแต่งงาน เขาดื่มเหล้าตลอดทั้งคืน
เขายังพลิกข้อมือขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากมีดลึกเป็นทาง
ซูจือเซี่ยมองจนขอบตาแดงก่ำ ในใจทั้งขื่นทั้งหวาน รู้สึกเพียงว่าการหย่าปลอม ๆ ครั้งนี้คุ้มค่าแล้ว
“จริงสิ…” จู่ ๆ เจียงอวี่ก็ขมวดคิ้ว สีหน้าลำบากใจ
“มีอะไรเหรอ? เจอปัญหาอะไรหรือเปล่า?” ซูจือเซี่ยรีบเป็นกังวลทันที
“ไม่มีอะไรหรอก แค่ก่อนหน้านี้ทำธุรกิจแล้วขาดทุนไปนิดหน่อย…ฉันไม่อยากให้เธอรู้ กลัวเธอจะคิดว่าฉันไม่มีความสามารถ”
ซูจือเซี่ยไม่ทันคิดก็หยิบบัตรเครดิตสีดำจากกระเป๋าสตางค์ยื่นให้เขา “เอาของฉันไปใช้ก่อน รหัสเป็นวันเกิดฉัน บัตรเสริมที่กู้เหยียนเจ๋อให้มา ใช้ได้ไม่จำกัดวงเงิน”
เจียงอวี่ดีใจอยู่ในใจ แต่กลับรีบปฏิเสธออกหน้า “แบบนี้ได้ยังไง? นี่เป็นเงินของเขา ฉันรับไว้ไม่ได้”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” ซูจือเซี่ยยัดบัตรใส่มือเขาอย่างไม่รู้สึกรู้สา “ของเขาก็เหมือนของฉัน เธอใช้ไปก่อน ถ้าไม่พอฉันค่อยไปขอเขาเพิ่ม”
เธอไม่ทันเห็นว่าปลายนิ้วของเจียงอวี่ที่กำบัตรอยู่ร้อนผ่าว แววตาเต็มไปด้วยความโลภ
เขาหันไปหยิบผลไม้ในครัว แล้วหลบอยู่หลังประตูส่งข้อความอย่างรวดเร็ว “ที่รัก สำเร็จแล้ว บัตรเสริมของกู้เหยียนเจ๋ออยู่ในมือแล้ว วงเงินไม่จำกัด”
“ผู้หญิงคนนี้โง่สุด ๆ รอฉันจัดการทรัพยากรของตระกูลกู้ให้เข้าใจหมดก่อน เราก็พลิกสถานการณ์ได้เต็มตัวแล้ว”
ส่งข้อความเสร็จ เขาก็ลบประวัติแล้วถือจานผลไม้กลับมา ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอ่อนโยนเปี่ยมรัก
ซูจือเซี่ยกัดแอปเปิล ก่อนเอ่ยอย่างกระดากอายเล็กน้อย “คืนนี้ฉัน…ไม่มีที่พักแล้ว พอจะ…”
“ยัยเด็กโง่ ที่นี่ก็คือบ้านของเธอ อยากอยู่ก็นานเท่าที่ต้องการเลย” เจียงอวี่ลูบผมเธอเบา ๆ
หัวใจของซูจือเซี่ยอบอุ่นขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหากู้เหยียนเจ๋อ
เธอลบแล้วพิมพ์ใหม่อยู่นาน สุดท้ายก็ส่งไปแค่สองประโยค “คืนนี้ฉันไม่กลับแล้ว”
“จริงสิ วงเงินบัตรเสริมของฉันไม่พอใช้ ไว้ช่วยเพิ่มให้หน่อย”
ส่งข้อความเสร็จ เธอก็ตั้งโทรศัพท์เป็นโหมดเงียบแล้ววางทิ้งไว้ข้าง ๆ ในใจมีแต่ความสุขที่ได้กลับมาพบรักแรกในใจอีกครั้ง
เธอไม่เคยคิดเลยว่ากู้เหยียนเจ๋อจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นข้อความ
คฤหาสน์ยอดเมฆ
กู้เหยียนเจ๋อนั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานที่เพิ่งทำเสร็จ เป็นเมนูโปรดของเธอ
เขาทำอยู่เกือบทั้งบ่าย เดิมทีคิดว่าแม้เธอจะกลับมาตอนดึก อย่างน้อยก็ยังได้กินอาหารร้อน ๆ
หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น มีข้อความสองข้อความเด้งเข้ามา
ข้อความหนึ่งบอกว่าจะค้างคืน อีกข้อความขอเพิ่มวงเงิน
กู้เหยียนเจ๋อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองอยู่สามวินาที ก่อนกระตุกมุมปากเบา ๆ ด้วยความขมขื่นปนความเย็นชาไร้เยื่อใย
เขาไม่ลังเล โทรหาผู้ช่วยพิเศษทันที น้ำเสียงสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย
“อายัดบัตรเสริมทุกใบกับสิทธิ์การใช้งานทั้งหมดในชื่อซูจือเซี่ย”
“เก็บข้าวของของเธอคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าส่งไปที่หมู่บ้านของเจียงอวี่”
“อีกอย่าง ยุติความร่วมมือทั้งหมดกับบริษัทซู”
วางสายแล้ว เขาก็วางโทรศัพท์ลง คีบซี่โครงหมูชิ้นหนึ่งเข้าปาก
ทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน แล้วยังขมเล็กน้อย
ไม่ต่างจากชีวิตแต่งงานสามปีของเขา
เขาวางตะเกียบ ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องหนังสือ แล้วกดโทรศัพท์สายภายใน
“แจ้งคุณเมิ่งหว่านฉิง ผู้จัดการใหญ่แห่งกลุ่มธุรกิจท่องเที่ยวและวัฒนธรรมยุโรป ให้เริ่มประสานงานโครงการท่องเที่ยวต่างประเทศคืนนี้”
“เตรียมงานประชุมเปิดโครงการในอีกหนึ่งสัปดาห์ด้วยมาตรฐานสูงสุด”
วางสายแล้ว เขาก็คลายเนกไท เปิดคอมพิวเตอร์
บนหน้าจอสว่างขึ้นคือแผนธุรกิจที่เขาเก็บงำมาสามปี—
ตั้งแต่เทคโนโลยีในต่างประเทศไปจนถึงอสังหาริมทรัพย์เพื่อการท่องเที่ยว จากที่ดินทำเลทองในเมืองหนานเฉิงไปจนถึงวงการพลังงานใหม่ ทุกก้าวล้วนวางแผนมานานแล้ว
แต่ก่อน เพื่อเอาใจซูจือเซี่ย เขาชะลอฝีเท้าลง ทุ่มเทแรงกายแรงใจส่วนใหญ่ให้ครอบครัว จนกลายเป็น “สามีติดบ้าน” ที่คอยอยู่เบื้องหลังเธอ
ตอนนี้พันธนาการหมดไปแล้ว
ยุคสมัยที่เป็นของกู้เหยียนเจ๋อ ถึงเวลาเริ่มต้นขึ้นแล้ว