หวังเอ่อร์โหงวถูกคำพูดของเธอเล่นเอาสมองมึนงง ความทะเยอทะยานที่จะสร้างโรงงานอิฐด้วยตัวเองมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความสับสนและทำอะไรไม่ถูกเต็มหัวใจ
ด้านหนึ่งคือหวังหลิงกับหลิ่วชุ่ยฮวาที่เพิ่งตกลงเรื่องแต่งงานกัน อีกด้านคือเฉินอิงอิงที่กำลังตั้งท้องลูกของเขา แถมยังมีหรายอู่ สามีจอมป่าเถื่อนและโหดเหี้ยมของเธออีก...
ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา อย่าว่าแต่โรงงานอิฐเลย ต่อให้เป็นหวังเอ่อร์โหงวเอง ในหมู่บ้านต้าเหมยก็คงไม่มีที่ให้ยืน!”
แต่พอคิดอีกที หวังเอ่อร์โหงวก็ฉุกใจขึ้นมา หรายอู่มีจุดอ่อนอยู่ในมือเขา หากถึงตอนนั้นเรื่องแตกจริง ๆ เขาก็มีไม้ตายอยู่
“ฉันรับผิดชอบแน่นอน!” หวังเอ่อร์โหงวยกเธอขึ้นอุ้มแล้วเดินเข้าไปในห้อง
“เอ่อร์โหงว นายจะทำอะไร?
ฉันกำลังท้องอยู่นะ!
นายไม่อยากได้ลูกคนนี้เหรอ?” เฉินอิงอิงลนลาน ใบหน้าแดงก่ำ
“พูดอะไรน่ะ ลูกฉันทั้งคน ฉันจะไม่อยากได้ได้ยังไง?” หวังเอ่อร์โหงววางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ
“ถ้าอยากได้ แล้วอุ้มฉันขึ้นเตียงทำไม?” เฉินอิงอิงเบิกตากลมโต
“ทำอีกรอบก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง!” หวังเอ่อร์โหงวยิ้มลามก
“ไม่ได้ ถ้าอยากได้ลูกก็อย่ามาทำอะไรซี้ซั้ว นายแรงขนาดนี้ เดี๋ยวลูกก็เจ็บหรอก” เฉินอิงอิงปฏิเสธเด็ดขาด
“งั้นจูบกันสักทีได้ไหม?” หวังเอ่อร์โหงวอุ้มเธอขึ้นมาวางบนตักอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มจูบอย่างเร่าร้อน
เฉินอิงอิงจนปัญญา ได้แต่ยอมตามใจเขา
“ช่วงนี้คิดถึงฉันบ้างไหม?” เห็นหวังเอ่อร์โหงวทำท่าร้อนรน เฉินอิงอิงก็ถามเสียงเบา