หวังเอ่อร์โหงวกลับถึงบ้าน แล้วเอาเงินทั้งหมดออกมานับดู มีอยู่แค่หกร้อยถึงเจ็ดร้อยหยวน
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง พอมีเมียมีลูก ค่าใช้จ่ายในบ้านก็สูงขึ้น ต้องหาทางหาเงินให้ได้มากกว่านี้
เขาเดินไปเดินมาในห้องอยู่สองสามก้าว จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ใช่คนธรรมดาอีกแล้ว
แม้เจินซือหลิงจะดูเหมือนแดนมรณะสำหรับเขา แต่ก็เป็นแดนแห่งโชคดีเช่นกัน เมื่อตกอยู่ในทางตันแล้วจึงได้เกิดใหม่
เขาต้องกลับไปที่เจินซือหลิงอีกครั้ง
เจินซือหลิงเป็นแนวแบ่งเขต ด้านตะวันออกอยู่ในเขตของหมู่บ้านต้าเหมย ส่วนด้านตะวันตกเป็นป่าดงดิบผืนใหญ่ที่กินอาณาบริเวณหลายร้อยกิโลเมตร
เพราะมีป่าดงดิบผืนนี้ หวังเอ่อร์โหงวจึงฟื้นคืนจากความตายได้
วันนั้นตอนหวังเอ่อร์โหงวถูกโยนลงไปในเหมืองลึกกว่า 20 เมตร เขาโชคดีที่มีใบไม้จากป่าดงดิบถูกลมพัดลงไปก่อน
วันเวลาผ่านไป ใบไม้หนา ๆ ทับถมกันเป็นชั้นอยู่ก้นบ่อ ตอนหวังเอ่อร์โหงวตกลงไป ใบไม้ช่วยรองรับไว้ ทำให้เขาไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย
ตอนนั้นหวังเอ่อร์โหงวคิดว่าตัวเองโชคดีมาก แต่พอมาคิดอีกที ผนังบ่อเรียบลื่นขนาดนั้น ต่อให้ไม่ตกลงมาตาย แต่ถ้าปีนขึ้นไปไม่ได้ก็คงอดตายอยู่ดี!
หวังเอ่อร์โหงวร้อนใจจนแทบเหมือนมดบนกระทะร้อน เขาดิ้นรนอยู่ก้นบ่อหลายชั่วโมงจนทั้งหิวทั้งเหนื่อย
มือของเขาประคองผนังบ่อไว้ ได้แต่หวังว่าจะมีน้ำให้ดื่มสักหน่อย
ตอนที่เขากำลังสิ้นหวัง จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็น ๆ ที่มือ คล้ายมีน้ำหยดจากผนังบ่อลงมา
เขาเอาน้ำหยดนั้นแตะริมฝีปากแล้วเลียดู มันเย็นชื่นใจและหวานละมุน ทำให้รู้สึกสดชื่นเบิกบาน