หวังเอ่อร์โหงวกำลังยิ้มย่องอยู่แท้ ๆ แต่เพียงวินาทีถัดมา เฉินอิงอิงกลับหน้าบึ้งลงทันที เธอวางขวดน้ำหอมลงบนโต๊ะ น้ำเสียงเจือความโมโห «น้ำหอมขวดนี้ เธอเอาไปให้ฮู่เมยเอ๋อร์ด้วยใช่ไหม?
วันนี้ฉันเดินผ่านเธอ กลิ่นที่ตัวเธอก็เป็นกลิ่นนี้เป๊ะ เหมือนกันทุกอย่าง!»
ฮู่เมยเอ๋อร์เป็นภรรยาผู้ใหญ่บ้าน อายุแก่กว่าพวกเธอเล็กน้อย ปกติก็ชอบวางท่าถือตัว เฉินอิงอิงไม่ชอบขี้หน้าเธอมาตลอด ไม่คิดเลยว่าหวังเอ่อร์โหงวจะไปหว่านเสน่ห์ใส่ผู้หญิงคนนั้นด้วย พอนึกถึงแล้วก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาทันที
พอเห็นเธอโกรธ หวังเอ่อร์โหงวก็รีบขยับเข้าไปง้อ เขายื่นมือมาคว้ามือเธอแล้วลูบเบา ๆ «พี่อิงคนดี อย่าเข้าใจผิดสิ จะเป็นของที่ให้เธอได้ยังไง?
วันนั้นผู้ใหญ่บ้านมานั่งเล่นที่บ้านฉัน แล้วหยิบน้ำหอมไปขวดหนึ่ง บอกว่าจะเอาไปให้เมียเขา ก็แค่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จะเทียบกับของที่ให้เธอได้ยังไง?
ขวดของเธอนี่ฉันตั้งใจเลือก กลิ่นหอมละมุนกว่าขวดนั้นตั้งเยอะ ไม่เชื่อลองดมอีกทีสิ»
«ใครจะไปเชื่อนาย! น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไหนจะให้น้ำหอมดี ๆ แบบนี้?» เฉินอิงอิงเบือนหน้าหนี แก้มป่องด้วยความไม่พอใจ
เห็นแบบนั้น หวังเอ่อร์โหงวก็โอบเอวเธอจากด้านหลัง วางคางบนไหล่ น้ำเสียงอ่อนหวานเต็มไปด้วยการเอาใจ «จริง ๆ นะ ในใจฉันมีแต่เธอ ผู้หญิงแก่ ๆ อย่างฮู่เมยเอ๋อร์จะเข้าตาฉันได้ยังไง?
ที่ให้เธอก็เพราะเกรงใจผู้ใหญ่บ้าน แค่ทำตามมารยาทเท่านั้น
พี่อิง เธอเป็นคนเดียวในใจฉัน น้ำหอมขวดนี้นอกจากเธอแล้ว ฉันไม่เคยตั้งใจให้ใครจริง ๆ เลิกโกรธได้ไหม?»