หัวใจของหวังเอ่อร์โหงวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที มันเต้นรัวจนแทบกลั้นเสียงร้องออกมาไม่อยู่
โสมป่าหนัก 4 เหลี่ยงยังขายได้ตั้ง 200,000 หยวน แล้วโสมสองต้นที่เขาซุกไว้ในอก ต้นหนึ่งหนัก 1 ชั่ง 8 เหลี่ยง อีกต้นหนัก 1 ชั่ง 5 เหลี่ยง จะขายได้สักเท่าไรกัน?
เขาข่มความดีใจสุดขีดเอาไว้ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง แถมยังจงใจขมวดคิ้ว ทำท่าลังเล “200,000 หยวนเลยเหรอ? ราคานี้ไม่ใช่ถูก ๆ นะ”
ชายไว้เคราแพะลูบเคราของตัวเอง แววตาเจือความมั่นใจ “พ่อหนุ่ม ของดีราคาก็ย่อมสมกัน
โสมป่าต้นนี้อายุเยอะ สภาพดี แถมสรรพคุณบำรุงร่างกายก็ยอดเยี่ยม ราคา 200,000 หยวนถือว่าเป็นราคาจริงแล้ว
ถ้าเป็นร้านขายยาเจ้าอื่น อาจให้ราคาเท่านี้ไม่ได้ แถมยังอาจไม่มีของดีขนาดนี้ด้วย”
หวังเอ่อร์โหงวรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตาแก่นี่ดูของเป็น ดูท่าเขาจะมาถูกที่แล้ว
เขาแสร้งทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ “พูดกันตามตรง ผมก็มีโสมป่าอยู่สองต้น ใหญ่กว่าต้นของคุณ แถมยังสภาพดีกว่าด้วย ไม่ทราบว่าเถ้าแก่สนใจดูไหมครับ?”
พอได้ยินเช่นนั้น พนักงานในร้านขายยาก็พากันชะงัก ก่อนหันมามองหวังเอ่อร์โหงวด้วยสายตาดูถูก คิดว่าไอ้หนุ่มบ้านนอกนี่กำลังโม้
“ไอ้หนู อย่ามาพูดจาโอ้อวดหน่อยเลย สภาพจน ๆ อย่างแกจะไปมีโสมป่าได้ยังไง?”
“นั่นสิ คงไปเก็บรากหัวไชเท้ามาจากไหนไม่รู้ แล้วก็กล้าเอามาอ้างว่าเป็นโสมป่าล่ะมั้ง?”