เจ้าหลิวชิ่งนี่วิ่งเร็วไม่เบาเลย
แต่ทักษะการล่าสัตว์ของเจียงสวินบรรลุถึงระดับกลางแล้ว ระยะเท่านี้จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา
เจียงสวินผ่อนลมหายใจ มือมั่นคงยิ่งนัก กำลังจะปล่อยลูกธนู
ใครจะคิดว่าเสือจะพุ่งออกมาจากด้านข้าง กดหลิวชิ่งลงกับพื้นเสียก่อน
“บ้าจริง แย่งฆ่าเสียได้!”
เจียงสวินรีบปล่อยมือยิงธนู โชคดีที่ลูกธนูทะลุศีรษะหลิวชิ่งก่อนเสือจะกัดเขา
【พลังกาย +7】【พลังกาย +7】
ระบบเด้งหน้าต่างขึ้นมาติดกันสองบาน เจียงสวินเก็บคันธนูแล้วหันหลังจากไป
ลูกธนูที่ยิงพวกเขาเป็นของเฒ่าจาง ทั้งเสือก็อยู่ที่นี่ ศพของพวกเขาย่อมไม่อาจนำกลับไปได้
นับจากวันนี้ หวังชงกับหลิวชิ่งก็ทำตามที่เจียงสวินพูดไว้ หนีไปแล้ว พวกเขาหอบเงินของเฒ่าจางที่ปล้นมา หนีไปหาความสำราญกับหลิวหยาง ทิ้งภรรยากับลูกไว้เบื้องหลัง
ขาลงจากเขา เจียงสวินยังแวะล่าไก่ป่ามาสามตัว เก็บลูกสนมาอีกเล็กน้อย อย่างไรเสียเขาก็บอกฉินเยี่ยนหรานว่าจะเข้าป่ามาล่าสัตว์
เมื่อกลับถึงบ้าน เหยียนเอ๋อร์ถือถังหูลู่มาวิ่งเปิดประตูให้เจียงสวิน “ท่านพ่อ~”
“เด็กดีของพ่อ” เจียงสวินลูบศีรษะเหยียนเอ๋อร์พลางยิ้ม ก่อนหันไปปิดประตูแล้วนั่งลงข้าง ๆ เตรียมจัดการไก่ป่า
“คราวหน้าไม่ต้องซื้อถังหูลู่มาให้ข้าแล้ว ช่วงนี้เจ้าป้อนจนข้าอ้วนขึ้นทุกวัน”
ฉินเยี่ยนหรานออกมาจากห้อง ยกเก้าอี้เตี้ยตัวหนึ่งมานั่งข้างเจียงสวิน แล้วช่วยเขาจัดการไก่ป่าด้วย
ฝีมือของนางคล่องแคล่วขึ้นมากแล้ว
ฉินเยี่ยนหรานเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้รวดเร็ว ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา นางเรียนรู้วิธีทำอาหารของเจียงสวินไปจนหมด ไม่ว่าจะจัดการวัตถุดิบ ล้างจาน ซักผ้า หรือทำความสะอาดบ้าน ล้วนทำได้อย่างคล่องมือ