เมื่อทุกคนได้ฟังคำพูดของเจียงสวิน ต่างก็สบตากันอย่างลังเล
ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีใครตัดสินใจได้
เพราะพวกเขาต่างได้ยินมาว่า หลังจากกองทัพกบฏยึดเมืองได้ จะมอบเสบียงและเมล็ดพันธุ์ให้ทุกคน ทั้งยังสอนให้ทำไร่ทำนาและล่าสัตว์
หากเป็นเช่นนั้น ต่อไปขอเพียงใช้ชีวิตอยู่ในอำเภอผิงอัน พวกเขาก็คงไม่อดตาย
ชีวิตก็น่าจะดีกว่าแต่ก่อนอยู่บ้าง
“พวกเจ้าปรึกษากันก่อนได้ ผู้ใดเต็มใจไปกับข้า ให้มารวมตัวกันที่ลานฝึกก่อนยามเว่ยวันพรุ่งนี้ แล้วไปพบพันโท ส่วนผู้ใดไม่เต็มใจก็ไม่เป็นไร”
“ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะไป ข้าไม่อยากเห็นภาพที่ผู้คนอดอยากจนแทบเอาชีวิตไม่รอดเช่นแต่ก่อนอีก”
“หากพวกเราทุกคนอยู่ในอำเภอผิงอันต่อไป แล้ววันหนึ่งต้าอวี๋ยกทัพกลับมา พวกเขาจะทำอย่างไรกับพวกเรา? ข้าคิดว่า บางทีพวกเขาอาจชำระแค้นพวกเราที่สวามิภักดิ์ต่อกองทัพกบฏอย่างเด็ดขาดก็ได้”
“ดูเผิน ๆ เหมือนพวกเรามีทางเลือก แต่แท้จริงแล้วไม่มี”
“ตราบใดที่ยังอยู่ในอำเภอผิงอัน อยู่ในเขตแดนของกองทัพกบฏ ก็ย่อมถูกมองว่าเป็นกบฏและเป็นพวกเดียวกับกองทัพกบฏ”
“เพราะฉะนั้น ตอนนี้พวกเรามีเพียงสองทาง หนึ่ง เข้าร่วมกองทัพกบฏ โค่นล้มต้าอวี๋ให้สิ้นซาก”
“สอง รอให้ต้าอวี๋ยกทัพกลับมาแล้วชำระแค้น หากโชคดีก็อาจได้กลับไปใช้ชีวิตอดมื้อกินมื้อเหมือนเมื่อก่อน แต่หากโชคร้าย เกรงว่าคงถูกตัดหัวทันที”
เจียงสวินยกมือขึ้น ผู้คนที่กำลังส่งเสียงจอแจพลันเงียบลง ทุกคนตั้งใจฟังคำพูดของเขา
“ท่านครูฝึก ข้าจางโก่วจะไปกับท่าน!”