“เฒ่าจางกับพวก...”
ระหว่างเดินลงจากเขา เจียงสวินนึกถึงคำพูดสุดท้ายของพรานหลิว
พรานหลิวมีคนที่สนิทสนมด้วยอยู่ในหมู่บ้านอีกสามคน ล้วนเป็นพราน
คนหนึ่งคือเฒ่าจาง ผู้มีอาวุโสที่สุดในหมู่บ้าน ส่วนอีกสองคนก็เป็นคนในหมู่บ้านเช่นกัน
คนหนึ่งชื่อหลิวชิ่ง เป็นน้องชายของพรานหลิว อีกคนชื่อหวังชง เป็นคนรุ่นเดียวกับหลิวชิ่ง
คนที่พรานหลิวเอ่ยถึงก็น่าจะหมายถึงทั้งสามคนนี้
เจียงสวินรู้ดีว่า ด้วยรูปโฉมของเยี่ยนหราน ไม่ช้าก็เร็วต้องมีคนหมายตา เพียงแต่พวกคนชั่วไม่กี่คนในหมู่บ้านนี้มีใจคิดชั่วแต่ไม่กล้าลงมือ
แต่หากกองทัพกบฏมาถึง สถานการณ์อาจเปลี่ยนไป พวกสารเลวสามคนนี้อาจยอมเป็นไส้ศึกเพื่อเอาชีวิตรอด แล้วพาพวกมันมาจับเยี่ยนหราน
เพราะฉะนั้น เฒ่าจางกับพวกอีกสองคนต้องตายเช่นกัน
เจียงสวินกลับมาถึงบริเวณบ้านอย่างรวดเร็ว เขาสบายตัวคล่องแคล่วดี เมื่ออยู่ในที่ลับตาคนก็หยิบตะกร้าสานออกมาสะพาย ก่อนเดินกลับบ้าน “ข้ากลับมาแล้ว”
“ท่านพ่อ!” พอได้ยินเสียง เหยียนเอ๋อร์ก็วิ่งพรวดออกมาเปิดประตูให้เจียงสวิน
“กลับมาแล้วหรือ รีบล้างมือเถิด กำลังจะกินข้าวพอดี” ฉินเยี่ยนหรานโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว พลางร้องเรียกเจียงสวิน
“ได้เลย” เจียงสวินพยักหน้า ก่อนหันไปปิดประตู แล้ววางตะกร้าสานไว้ในลานบ้าน
“ท่านพ่อ ข้าต้มน้ำร้อนไว้ให้แล้ว” เหยียนเอ๋อร์พูดพลางยกอ่างไม้ไปที่ห้องครัว ตักน้ำร้อนใส่หลายกระบวย แล้วเติมน้ำเย็นอีกหลายกระบวย ก่อนยกมาให้เจียงสวินล้างมือ
“เหยียนเอ๋อร์เก่งจริง ๆ” เจียงสวินเอ่ยชมพลางล้างมือ