“ไม่เป็นไร” เจียงสวินรู้ว่าฉินเยี่ยนหรานกำลังกังวลเรื่องใด
หากฉินเยี่ยนหรานตามไปด้วย นางก็กลัวว่าจะสร้างความยุ่งยากให้เจียงสวินอีก
อีกทั้งนางเป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง ต่อให้ระหว่างทางมีคนมาปล้นเนื้อจริง ๆ นางก็ช่วยอะไรไม่ได้ ถึงตอนนั้นเจียงสวินยังต้องแบ่งสมาธิมาคอยดูแลนางอีก
“ข้าไปเองก็พอ เจ้าวางใจเถิด ข้ารู้ดีว่าทางไหนไปอำเภอได้อย่างปลอดภัย”
“อืม...” ฉินเยี่ยนหรานพยักหน้า
หลังจากกินจนอิ่มหนำ เจียงสวินก็ทาเกลือลงบนขาหมูที่เหลือ แล้วนำไปเก็บไว้ในหลุมใต้ดินเล็ก ๆ ภายในลานบ้าน ที่นั่นทั้งเย็นและชื้น พอจะช่วยถนอมเนื้อไว้ได้สักระยะ
“พี่เขย ข้าจะสอนท่านอ่านหนังสือนะ!”
เหยียนเอ๋อร์เห็นเจียงสวินกลับเข้าห้อง จึงเดินเข้ามาหาเขา
“เหยียนเอ๋อร์ พี่เขยจะพักแล้ว ไว้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้เถิด”
ฉินเยี่ยนหรานรีบห้ามเหยียนเอ๋อร์ เวลานี้ผ่านมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว เจียงสวินคงง่วงมากแน่
“ข้าง่วงอยู่บ้างจริง ๆ” เจียงสวินพยักหน้าเช่นกัน ระหว่างทางลงจากเขา เขาเหนื่อยจนเกือบหลับไปแล้ว
“ก็ได้” เหยียนเอ๋อร์พยักหน้าอย่างว่าง่าย
เจียงสวินเพิ่งนั่งลง เยี่ยนหรานก็ยกกะละมังน้ำมาอยู่ข้างกายเขา ช่วยเช็ดตัวให้ ก่อนจะปรนนิบัติล้างเท้าให้เขาอีก
“ลำบากเจ้าแล้ว” เจียงสวินมองฉินเยี่ยนหรานที่กำลังนั่งยอง ๆ ล้างเท้าให้ตน
“ท่านต่างหากที่ลำบาก” ฉินเยี่ยนหรานเงยหน้ามองเจียงสวินแล้วยิ้ม “ตอนนี้สิ่งที่เยี่ยนหรานทำได้ก็มีเพียงเท่านี้”
หลังเช็ดเท้าให้เจียงสวินจนสะอาด ฉินเยี่ยนหรานก็ยกกะละมังน้ำออกไป