สุขสำราญ ชนบท·····
ราตรีมาเยือน ความปรารถนาถูกปลดปล่อย……
หมู่บ้านดอกท้อ
ในห้องอบอ้าวห้องหนึ่ง เตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดโยกไหว ทว่าผ่านไปเพียงสิบกว่าวินาทีก็หยุดลงกะทันหัน
เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้น
หญิงสาวสวมกระโปรงสั้นสีขาว ขาเรียวยาวสวมถุงน่องดำเซ็กซี่
รูปร่างอวบอิ่ม ผิวเนียนนุ่มดุจหยกงาม
บนใบหน้าเล็กมีสีแดงระเรื่อดุจดอกท้อ หลินเสวี่ยเอ๋อร์ หญิงสาวที่แต่งงานแล้วและมีเสน่ห์เย้ายวน กำลังทำหน้าบึ้งด้วยความไม่พอใจและขุ่นเคือง
ทันใดนั้น หญิงสาวก็ยกเท้างามที่สวมถุงน่องดำขึ้นอย่างแรง
เตะหลี่เอ้อร์หนิวที่หมดเรี่ยวแรงอยู่ข้างเตียงตกลงไปบนพื้น
พร้อมกับพูดอย่างไม่พอใจว่า
「หลี่เอ้อร์หนิว แบบนี้ยังเรียกว่าผู้ชายได้หรือ? ก่อนออกไปทำงานตอนกลางวัน คุณยังพูดอยู่เลยว่าคืนนี้จะต้องดุดันมาก」
「ดูตัวเองสิ เพิ่งไม่กี่ครั้งก็… ฉันทนผู้ชายอย่างคุณไม่ไหวแล้วจริง ๆ ทำไมฉันถึงได้แต่งงานกับผู้ชายไม่ได้เรื่องอย่างคุณกันนะ!」
「แค่เรื่องพื้นฐานที่สุดยังทำให้ฉันพอใจไม่ได้ แล้วฉันจะอยู่กับคุณไปทำไม?」
หลี่เอ้อร์หนิวผู้ซื่อสัตย์และตรงไปตรงมาลุกขึ้นจากพื้นอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
「โธ่ ที่รัก คุณสวยขนาดนี้ ผมได้แต่งงานกับคุณถือเป็นบุญของผมตั้งแปดชาติ แต่กลางวันผมออกไปทำงาน เหนื่อยเกินไปแล้ว ไม่มีแรงเหลือเลย!」
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง
「ไม่อย่างนั้นผมไปหายาที่หมอประจำหมู่บ้านดูไหม? บางทีอาจทำให้คุณสุขสมจนแทบลอยขึ้นฟ้าก็ได้!」
หลินเสวี่ยเอ๋อร์มองเขาอย่างดูแคลน
「คุณพูดทุกครั้งว่าจะหาวิธี แต่ทุกครั้ง
ก็จบลงแบบนี้ ทำเอาฉันทนไม่ไหวทุกที」
「ผู้ชายไม่ได้เรื่องอย่างคุณ คงออกไปดื่มเหล้าล่ะสิ มีประโยชน์อะไร?」
หลี่เอ้อร์หนิวเกาศีรษะ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
「เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าโมโหจนเสียสุขภาพเลย ถ้าผมไม่ไหว ผมก็หาคนที่มีแรงมาทำแทน คุณว่าแบบนี้ได้ไหม!」
พูดจบ หลี่เอ้อร์หนิวก็ออกไป พอกลับมาก็ถือกะละมังผักสดมาด้วย
เขาหัวเราะแหะ ๆ แล้วพูดว่า
「เสวี่ยเอ๋อร์ ดูผักพวกนี้สิ จะหยิบใช้ตามสบายเลย อย่าฝืนจนทรมานตัวเองล่ะ คราวหน้าผมจะหาของจริงกว่านี้มาให้ ผมไม่หึงหรอก วางใจได้!」
การตัดสินใจจนตรอกของเอ้อร์หนิวก็เป็นเพราะเขาไม่มีทางเลือกจริง ๆ
ตอนเด็กเขาถูกงูกัดโดยไม่ทันระวัง ตั้งแต่นั้นมาเรื่องบนเตียงก็ไม่เอาไหน
อยากมีลูกยิ่งเป็นไปไม่ได้
ตอนแรกหลินเสวี่ยเอ๋อร์หน้าแดงก่ำ ยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้เลย แต่ต่อมาเธอก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่ค่อย ๆ ชินไปเอง
ถึงอย่างไรเธอก็เพิ่งอายุ 24 ปี ยังไม่แก่
เป็นวัยที่ต้องการความรักและการทะนุถนอมที่สุด
หลินเสวี่ยเอ๋อร์รับกะละมังมาจากหลี่เอ้อร์หนิว จู่ ๆ ก็
อ้าปากพูดว่า
「ฉันยอมกล้ำกลืนความไม่พอใจไว้เองก็ได้ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเราจะต้องใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอด ไม่มีลูกเลยหรือ?」
「จะเป็นแบบนี้ไปตลอดก็ไม่ได้หรอก พอแก่ตัวลงแล้วใครจะดูแลเรา เราจะนอนอยู่บนเตียงจนตายเลยหรือไง?」
พอได้ยินคำว่าเด็ก หลี่เอ้อร์หนิวก็พลัน
ตื่นตระหนกขึ้นมา เขาไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้อย่างไร
ทั้งยังรู้ว่าคำพูดของภรรยามีน้ำหนักเพียงใด เขาเป็นผู้สูงอายุไร้ญาติที่หมู่บ้านรับอุปการะ หากวันหนึ่งแก่ชราและต้องนอนป่วยอยู่บนเตียง รอวันตาย
ถ้าข้างกายไม่มีลูกสักคน
ชีวิตคงเศร้าสลดอย่างยิ่ง!
หลี่เอ้อร์หนิวตกอยู่ในห้วงความคิด
ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงตอนเที่ยง วันที่เห็นหลี่จู้จื่อ คนปัญญาอ่อนประจำหมู่บ้านลงไปว่ายน้ำในสระดอกท้อ
เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าคนปัญญาอ่อนในหมู่บ้านจะไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลา แต่ยังมีรูปร่างกำยำล่ำสัน ตอนนั้นเขาแอบมองอย่างละเอียดด้วย ร่างกายแข็งแรงราวกับลูกวัว
เมื่อเห็นรูปร่างสมบูรณ์แบบที่ต้องทำให้ภรรยาคนสวยของเขาพึงพอใจได้แน่ ๆ
เขาก็อดอิจฉาริษยาไม่ได้จริง ๆ
แม้แต่คนปัญญาอ่อนยังแข็งแรงกว่าเขามาก
กระทั่งสัตว์เลี้ยงที่บ้านของเขาอาจยังสู้กำลังของจู้จื่อไม่ได้ด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นหลี่เอ้อร์หนิวนิ่งเงียบ หลี่เสวี่ยเอ๋อร์ก็ผิดหวังอย่างสิ้นเชิง
「พ่อวัวเฒ่า เงียบไม่พูดแล้วใช่ไหม? อย่ามัวแต่คิดเลย ต่อให้เป็นแบบนี้ ฉันก็จะหย่ากับคุณ!」
「อยู่กับคุณ ฉันไม่มีความสุขเลย!」
พอหลี่เอ้อร์หนิวได้ยินคำว่าหย่า ก็ลนลานขึ้นมาทันที ตอนนี้เขาอายุมากแล้ว
ผู้ชายที่ใช้การไม่ได้อย่างเขา ไม่มีทางมีผู้หญิงคนไหนสนใจได้ง่าย ๆ กว่าจะได้แต่งงานกับภรรยาสวยขนาดนี้ แล้วเธอกลับจะหย่า เขาจะทนได้อย่างไร!
อีกอย่าง เขายอมรับไม่ได้เด็ดขาดที่ภรรยาคนสวยซึ่งเขาอุตส่าห์ได้แต่งงานด้วย จะไปอยู่ใต้ร่างผู้ชายคนอื่น
หมดหนทางแล้ว ความคิดเหลวไหลอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
「ที่รัก ผมคิดวิธีออกแล้ว วิธีนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน」
「ไม่เพียงทำให้คุณมีลูกได้ แต่ยังไม่ต้องกังวลเรื่องยุ่งยากภายหลังด้วย」
「ผมจะหาผู้ชายคนหนึ่งให้คุณ ให้คุณได้สัมผัสความสุขบนเตียงอย่างแท้จริง!」
หลินเสวี่ยเอ๋อร์ถามอย่างงุนงงเล็กน้อยว่า
「หลี่เอ้อร์หนิว คุณคิดอะไรเพ้อเจ้ออยู่? อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันไปหาผู้ชายอื่นมั่วซั่ว?」
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น หลินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ใจง่ายอยู่แล้ว
ในหมู่บ้านมีผู้ชายไม่กี่คนที่เข้าตาเธอ
ถ้าจะหาจริง ๆ เธอก็ต้องเลือกคนรูปร่างดี หน้าตาหล่อ ไม่ใช่ผู้ชายคนไหนก็ได้
หลี่เอ้อร์หนิวรีบพูดว่า
「ที่รัก ผมรู้ว่าคุณตาสูง ผู้ชายธรรมดาทั่วไปเข้าตาคุณไม่ได้ แต่ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณต้องเสียเปรียบแน่ ผมเองก็เลือกเหมือนกัน」
「ลองคิดดูสิ หลี่จู้จื่อ เจ้าคนปัญญาอ่อนที่ออกไปจากหมู่บ้านของเรา ถึงตอนนี้จะกลายเป็นคนปัญญาอ่อน แต่ก่อนหน้านี้เขาเป็นหนุ่มหล่อชื่อดังของหมู่บ้านเรานะ แถมยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยแพทย์ที่ดีที่สุดในมณฑลได้ เป็นคนโด่งดังอยู่พักหนึ่งเลย เป็นนักศึกษาคนแรกของหมู่บ้านเราเชียวนะ!」
「เขาฉลาดขนาดนั้น ลูกที่เกิดมาก็ไม่มีทางเป็นคนโง่หรอก」
จากนั้นเขาก็ขยับเข้าไปใกล้หูภรรยา แล้วกระซิบเสียงเบาว่า
「พูดตามตรงนะ อย่าดูถูกเจ้าคนปัญญาอ่อนนั่นเลย เที่ยงวันนี้ผมเห็นเขาว่ายน้ำอยู่ในสระดอกท้อ รูปร่างดีจริง ๆ」
「อีกอย่าง เรื่องแบบนี้ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครเอาไปนินทา ต่อให้เจ้าคนปัญญาอ่อนพูดอะไรออกมาเอง ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก วางใจได้」
หลี่เอ้อร์หนิวพูดอย่างตื่นเต้นเป็นพิเศษว่า
「เจ้าคนปัญญาอ่อนนี่ดีจริง ๆ ทำเสร็จแล้วก็ไม่มีเรื่องให้กลุ้มใจ!」
หลี่เอ้อร์หนิวตบศีรษะโต ๆ ของตัวเองแล้วพูดว่า
「เสวี่ยเอ๋อร์ ผู้ชายหนุ่มที่ผมหาให้ คุณพอใจไหม?」
「แค่คุณพยักหน้าตกลง ตอนนี้ผมก็จะเก็บข้าวของ พาคุณไปหาจู้จื่อคนปัญญาอ่อนนั่นเลย」
พอได้ยินว่าจะไปหาหลี่จู้จื่อ หัวใจของหลินเสวี่ยเอ๋อร์ก็เต้นเร็วขึ้นกะทันหัน
สามีของเธอพูดคราวนี้ฟังดูเข้าท่าอยู่เหมือนกัน ถ้าเขาแข็งแรงจริง ก็ต้องมีแรงทำให้เธอพึงพอใจได้แน่
เพียงแต่ถึงจู้จื่อคนปัญญาอ่อนจะเคยเป็นนักศึกษา แต่ตอนนี้เขาก็เป็นคนปัญญาอ่อน การจะทำเรื่องแบบนั้นกับคนปัญญาอ่อนก็ยังทำใจยอมรับได้ยากอยู่บ้าง
แม้เอ้อร์หนิวจะไม่ฉลาดนัก แต่เขารู้ดี
ว่าภรรยาชอบอะไร
เมื่อเห็นสีแดงระเรื่อกลับขึ้นมาบนใบหน้าภรรยาอีกครั้ง เขาก็รู้ว่าร่างกายของเธอซื่อตรงกว่าคำพูดไปเสียแล้ว
จึงพูดต่อว่า
「เสวี่ยเอ๋อร์ จู้จื่อคนปัญญาอ่อนกลายเป็นแบบนี้แล้ว ชาตินี้คงไม่มีทางได้แต่งงานกับใครหรอก วันนี้คุณยอมอยู่กับเขา เท่ากับเป็นผู้มีเมตตาเลยนะ เขาได้กำไรแล้วจริง ๆ」
「อีกอย่าง ผมสาบานว่าต่อไปผมจะปฏิบัติกับคุณเหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้ ไม่มีวันเปลี่ยนไปตลอดชีวิต!」
「ส่วนเรื่องลูก ผมก็จะใส่ใจทะนุถนอมอย่างดี!」
เมื่อหลี่เอ้อร์หนิวพูดถึงขนาดนี้ หลินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วพูดว่า
「ที่รัก ฉันยอมเสี่ยงแล้ว! เพื่อเด็กคนหนึ่ง!」