หมู่บ้านจือชุนตงหลี่
ประมาณสองสามทุ่ม
คิดว่าคงย่อยเสร็จแล้ว เฉินซินอี๋ก็ลากน้องชายของตัวเองเข้าบ้าน
ประตูห้องนอนใหญ่ปิดลง
จินชื่อหลินกับหลินซือเหยียนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น บรรยากาศชวนเก้อเขิน
ปัญหาคือ บ้านหลังนี้เจ้าของบ้านเอาไว้ให้เช่าอยู่แล้ว
การตกแต่งก็ธรรมดา เก็บเสียงก็ธรรมดาเหมือนกัน
ในห้องนั่งเล่น
พอได้ยินเสียงลอดออกมาจากในห้องอย่างเลาๆ จินชื่อหลินก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
"นายว่าเขาหวังอะไร ทุกทีก็เขาเริ่มก่อเรื่องก่อน แพ้ก็ไม่เคยจำ"
"หรือว่าเรื่องมันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้เพลินขนาดนี้ เล่นไม่รู้จักพอ"
หลินซือเหยียนไม่พูดอะไร
เธอก้มหน้ากระดกดูบัญชีร้านกาแฟ เปิดไปหลายหน้า แต่ไม่มีสักคำที่อ่านเข้าหัว
จินชื่อหลินเอนหลังพิงโซฟา ถอนหายใจ "เดี๋ยวก็ต้องนอนแป้วอยู่ถึงเที่ยงวันพรุ่งนี้ ร้านซีฉาสามสาขาจะเปิดอาทิตย์หน้า เธอเป็นเจ้านายกลับไม่เห็นร้อนรนอะไรเลย"
"พี่ชื่อหลิน พี่อย่าพูดเลย" หลินซือเหยียนพูดขึ้นในที่สุด เสียงเบามาก "ซินอี๋มีความสุขก็พอแล้ว"
จินชื่อหลินมองเธอหนึ่งที อยากพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้
ใครๆ ก็เห็นออกว่าหลินซือเหยียนรู้สึกยังไงกับเฉินซินอี๋
เพื่อนๆ ในวงการล้วนรู้กันหมด มีแต่เฉินซินอี๋เองที่ทำเป็นไม่รู้
หรืออาจจะไม่ใช่ไม่รู้ เธอแค่ไม่อยากพูดให้แตก
ก่อนหน้านี้จินชื่อหลินคิดว่าเฉินซินอี๋อาจจะกลัวว่าพอพูดไปแล้ว เธอกับหลินซือเหยียนจะคบกันไม่ได้อีก
แต่ตอนนี้ ตอนนี้จินชื่อหลินอดคิดมากไม่ได้
จินชื่อหลินลุกไปรินน้ำในครัว พอกลับมาก็นั่งลงข้างๆ หลินซือเหยียน
"ซือเหยียน บางเรื่องอย่าเก็บมาคิดให้มาก คนอย่างเธอ ความยึดติดที่มีต่อเว่ยอี้มันฝังอยู่ในกระดูกแล้ว"
หลินซือเหยียนยิ้มบางๆ หน้ากว่ายิ้มอีก
"หนูรู้ รู้ตั้งแต่แรกแล้ว"