วันที่ 1 กันยายน
วันเปิดเทอม
นักศึกษาปริญญาตรี นักศึกษาใหม่ และนักศึกษาปริญญาโท หลายแสนคน ทยอยกันหลั่งไหลเข้าสู่เมืองหลวงในช่วงสองวันนี้
ใช่แล้ว
แค่นักศึกษาปริญญาตรีและโทในเมืองหลวง ก็มีเกือบหลายแสนคนแล้ว
เพราะในด้านทรัพยากรทางการศึกษา เยียนจิงเป็นอันดับหนึ่งของประเทศอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
มหาวิทยาลัยสหพันธ์ก็เปิดเทอมอย่างเป็นทางการเช่นกัน
หน้าประตูวิทยาลัยอักษรศาสตร์ประยุกต์ ถนนเสวียหยวนลู่
รถเอ็กซ์5 สีขาวของเฉินซินอี๋จอดอยู่นอกประตูมหาวิทยาลัย เธอลงจากรถเป็นคนแรก
เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีดำ ผมมัดเป็นหางม้า แหวนแพลตตินัมเรียบๆ บนนิ้วนางเปล่งประกายสะท้อนแสงแดด
ต่อมาคือหลินซือเหยียน ชุดเดรสสีเทาอ่อน ยืนอยู่ข้างรถอย่างเงียบสงบ ราวกับเพิ่งเดินออกมาจากงานนิทรรศการภาพวาด
จินชื่อหลินโผล่ออกมาจากเบาะหลัง กางเกงยีนส์รัดรูปกับเสื้อยืดสีขาว ผมหางม้ามัดสูง ยืนอยู่ตรงไหนก็เหมือนโฆษณาฟิตเนส
เว่ยอี้ลงมาคนสุดท้าย เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม มือถือเอกสารรายงานตัวและกระเป๋าเดินทาง
หน้าประตูมหาวิทยาลัยกำลังคึกคัก นักศึกษาใหม่หิ้วกระเป๋าใหญ่โต พ่อแม่แบกที่นอนตามหลัง อาสาสมัครถือป้ายประจำคณะตะโกนเรียกเสียงดัง
จากนั้นสี่คนที่อยู่ข้างรถเอ็กซ์5 ก็เดินไปที่ประตูมหาวิทยาลัย บริเวณใกล้ประตูเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด
มีรุ่นพี่คนหนึ่งที่กำลังชี้ทาง มือค้างอยู่กลางอากาศ เพื่อนข้างๆ ใช้ศอกกระแทกเขา
"เหวอ สวยมาก! แล้วยังเป็นสามคนด้วย! ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเนี่ย?"
เฉินซินอี๋โอบแขนเว่ยอี้ ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับการหายใจ
หลินซือเหยียนและจินชื่อหลินเดินตามหลังมา โดยมีระยะห่างไม่เกินครึ่งก้าว
ขบวนสี่คนเดินฝ่าฝูงคนหน้าประตูมหาวิทยาลัย ราวกับเรือตัดน้ำแข็ง
ขั้นตอนการรายงานตัวเสร็จเร็วมาก
เพราะมีจินชื่อหลินรุ่นพี่ปีสี่ และรองหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสภานักศึกษาวิทยาลัยอักษรศาสตร์ประยุกต์ช่วยงาน
หอพักที่เว่ยอี้ได้รับจัดสรรอยู่ชั้นสาม เป็นห้องสี่คน
เมื่อทั้งสี่คนมาถึง
จ้าวกัง เพื่อนร่วมห้องของเว่ยอี้ กำลังนั่งยองๆ บนพื้นแกะกระเป๋าเดินทางลายพราง รองเท้าบู้ตทหารหนึ่งคู่วางอยู่ที่เท้า